การออกแบบชุดแบตเตอรี่ที่มีกระแสไฟสแตนด์บายต่ำ: ลดการใช้พลังงานจาก BMS ระหว่างการจัดเก็บและการขนส่ง

อุปกรณ์หลักอาจถูกปิดอยู่ขณะที่วงจรแบตเตอรี่ภายในยังคงใช้พลังงานอยู่ ระบบจัดการแบตเตอรี่ (BMS) เกจวัด วงจรปลุก และเส้นทางป้อนกลับของอุปกรณ์หลักอาจลดความจุที่ใช้งานได้ระหว่างการจัดเก็บและการขนส่ง ระบุและวัดค่าชุดประกอบทั้งหมดในแต่ละโหมดการทำงาน แทนที่จะใช้ค่ากระแสไฟขณะหยุดทำงานของไอซีกับชุดแบตเตอรี่ทั้งหมด

คุณต้องใช้กลยุทธ์สามอย่าง ได้แก่ การกำหนดโหมดการทำงานและสร้างงบประมาณพลังงานตามโหมดนั้นๆ การคำนวณการใช้พลังงานอิเล็กทรอนิกส์แยกต่างหากจากการคายประจุเองของเซลล์ และการตรวจสอบสถาปัตยกรรมพลังงานทั้งหมดในระดับระบบ

คำตอบที่รวดเร็ว: กระแสไฟสแตนด์บายแบตเตอรี่ต่ำนั้น มาจากการกำหนดโหมดที่ชัดเจน พฤติกรรมการนอนหลับและโหมดการขนส่งที่ผ่านการทดสอบ การวัดการใช้พลังงานของอุปกรณ์ทั้งหมด และการกำหนดขนาดพลังงานสำรองโดยเผื่อระยะไว้ ไม่ได้มาจากส่วนประกอบที่ใช้พลังงานต่ำเพียงชิ้นเดียว

คู่มือนี้จัดทำขึ้นสำหรับวิศวกร OEM/ODM รวมถึงทีมจัดซื้อและควบคุมคุณภาพที่กำหนดบรรจุภัณฑ์แบบกำหนดเอง

ประเด็นที่สำคัญ

• กำหนดโหมดการทำงานและขีดจำกัดการยอมรับของแต่ละโหมด

• วัดกระแสไฟฟ้าทั้งชุด รวมถึงพลังงานปลุกเป็นระยะ

• ตรวจสอบความถูกต้องของนโยบายการปรับสมดุลโดยไม่ปิดใช้งานการป้องกันที่จำเป็น

• เลือกเงื่อนไขการจัดเก็บและการขนส่งให้เหมาะสมกับเซลล์จริงและข้อกำหนดในการขนส่ง

• ตรวจสอบความจุที่เหลืออยู่หลังจากช่วงเวลาการจัดเก็บที่ระบุไว้

ส่วนที่ 1: งบประมาณกระแสไฟสแตนด์บายแบตเตอรี่ตามโหมดการทำงาน

1.1 สถานะการทำงานและเป้าหมายกระแสไฟฟ้าขณะหยุดนิ่ง

เริ่มต้นด้วยคำจำกัดความ ไม่ใช่ส่วนประกอบ ระบุสถานะทั้งหมดที่กระเป๋าของคุณสามารถเข้าสู่ได้: ใช้งาน, อยู่เฉยๆ, นอนหลับ, ขนส่ง และจัดเก็บ จากนั้นกำหนดหมายเลขให้กับแต่ละสถานะ เป้าหมายกระแสไฟฟ้านิ่งพิจารณาเป้าหมายเหล่านี้เป็นข้อกำหนดสำหรับโปรแกรมเฉพาะของคุณ เป้าหมายเหล่านี้ขึ้นอยู่กับผู้ให้บริการโฮสติ้ง ช่วงเวลาการจัดส่ง และความต้องการในการปลุกของคุณ ดังนั้นจึงไม่มีข้อจำกัดใดที่ใช้ได้กับทุกคน

ตารางด้านล่างนี้แสดงเป้าหมายสมมติเท่านั้น โปรดตรวจสอบขีดจำกัดที่เป็นไปได้จากแบบแผนการออกแบบบรรจุภัณฑ์ทั้งหมดและข้อกำหนดการจัดเก็บที่ตกลงกันไว้ ค่าเหล่านี้ไม่ใช่มาตรฐานอุตสาหกรรม

อย่าใช้ช่วงกระแสไฟขณะพักทั่วไปเป็นขีดจำกัดการผ่าน ให้กำหนดแรงดันไฟฟ้าของแบตเตอรี่ อุณหภูมิ การสื่อสาร สถานะของ FET และระยะเวลาการวัดสำหรับแต่ละโหมด รวมถึงเหตุการณ์การปลุกเป็นระยะ และตรวจสอบว่าเครื่องมือวัดไม่เปลี่ยนแปลงสถานะการทำงาน

1.2 การระบายประจุไฟฟ้าเทียบกับการคายประจุเองของเซลล์

แยกการระบายประจุไฟฟ้าออกจากการคายประจุเองของเซลล์ การระบายประจุไฟฟ้ารวมถึง... ระบบจัดการแบตเตอรี่ (BMS) และวงจรป้องกันรวมถึงมาตรวัดและเส้นทางที่เชื่อมต่อกับโฮสต์ การคายประจุเองขึ้นอยู่กับเซลล์ที่เลือก อุณหภูมิ สถานะการชาร์จ (SOC) และอายุการใช้งาน คุณสมบัติของเซลล์และสภาวะการจัดเก็บส่งผลต่อส่วนประกอบที่สอง ดังนั้นทั้งสองส่วนจึงควรอยู่ในขั้นตอนการตรวจสอบการออกแบบ

ตัดสินใจว่าฟังก์ชันของมาตรวัดใดควรยังคงทำงานในแต่ละโหมด การตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง การสุ่มตัวอย่างเป็นระยะ และการปิดใช้งานมาตรวัดโดยสมบูรณ์นั้นมีผลกระทบต่อพลังงานและการกู้คืนที่แตกต่างกัน ตรวจสอบความถูกต้องของการเก็บรักษาข้อมูล พฤติกรรมการปลุก และความพร้อมใช้งานของการป้องกันสำหรับฮาร์ดแวร์จริง อย่าปิดใช้งานการป้องกันที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายโหมดสแตนด์บาย

จัดสรรงบประมาณสำหรับสองสายการผลิตด้วยวิธีที่แตกต่างกัน วัดกระแสไฟขณะสแตนด์บายของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บนแท่นทดสอบ ประมาณการการคายประจุเองของเซลล์จากข้อมูลระดับเซลล์ โดยบันทึกเงื่อนไขการทดสอบ นำมารวมกันเพื่อให้ได้กระแสไฟสุทธิ การแบ่งแยกนี้จะแสดงให้เห็นว่าการขาดแคลนความจุเกิดจากการออกแบบของคุณหรือจากเซลล์ และจะช่วยให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น กระแสไฟสแตนด์บายของแบตเตอรี่ พูดคุยอย่างตรงไปตรงมาในระหว่างการตรวจสอบซัพพลายเออร์

ส่วนที่ 2: การลดการใช้พลังงานในโหมดพักเครื่องและโหมดสแตนด์บายของเรือ

2.1 การตรวจสอบการเข้าและออกจากโหมดพักเครื่องและโหมดเรือ

โหมดจะนับว่าใช้งานได้ก็ต่อเมื่อคุณสามารถพิสูจน์ได้ว่าแบตเตอรี่เข้าและออกจากโหมดนั้นได้ตามคำสั่ง จดเงื่อนไขการเข้าโหมด แหล่งที่มาของการปลุก และสิ่งที่ยังคงได้รับพลังงานในแต่ละสถานะ จากนั้นทดสอบทุกเส้นทาง

ตัวอย่างระดับตัวควบคุมต่อไปนี้ไม่ใช่ข้อกำหนดของชุดแบตเตอรี่ ตัวเลขกระแสและเวลาแฝงในตัวอย่างนี้ไม่ควรนำไปใช้ในการกำหนดขนาดชุดแบตเตอรี่ ให้แทนที่ด้วยค่าที่วัดได้จากตัวควบคุมที่เลือกและชุดประกอบที่สมบูรณ์ภายใต้เงื่อนไขที่ระบุไว้ในเอกสารในข้อกำหนดที่เผยแพร่แล้ว

กฎหลักนั้นง่ายมาก การเข้าสู่สภาวะหลับลึกจะคุ้มค่าก็ต่อเมื่อฝูงสัตว์สามารถหลับได้นานพอที่จะคุ้มค่ากับค่าใช้จ่ายในการเข้าและออกจากสภาวะนั้น ใช้หลักการคิดเดียวกันนี้กับฝูงสัตว์ของคุณ

ระบุเฉพาะแหล่งปลุกที่ใช้งานในสถาปัตยกรรมที่เลือก เช่น วงจรตรวจจับการชาร์จที่ได้รับการอนุมัติ ปุ่ม ตัวจับเวลา หรืออินพุตการปลุกผ่านการสื่อสาร ระบุระดับการกระตุ้น การหน่วงเวลา การหมดเวลา และลำดับการกลับสู่โหมดสลีป ข้อความไม่สามารถปลุกตัวรับส่งสัญญาณที่ไม่มีฟังก์ชันการปลุกด้วยพลังงานได้

กำหนดนโยบายการปรับสมดุลที่ผ่านการตรวจสอบแล้วสำหรับการจัดเก็บและการขนส่ง การปรับสมดุลนั้นใช้พลังงานและอาจทำให้การใช้พลังงานในแต่ละกลุ่มไม่เท่ากัน ควรปิดใช้งานหรือจำกัดการใช้งานเฉพาะในกรณีที่สอดคล้องกับกลยุทธ์การตรวจสอบและการป้องกันเซลล์ และวัดกระแสไฟตกค้างในแต่ละกลุ่มอนุกรม

2.2 การวัดปริมาณการระบายของเหลวขณะสแตนด์บายของชุดประกอบทั้งหมด

อย่าเชื่อข้อมูลจำเพาะของชิ้นส่วนต่างๆ เกี่ยวกับกระแสไฟขณะสแตนด์บายของแบตเตอรี่ ให้วัดค่าของชุดประกอบทั้งหมด: BMS, เกจวัด, FET ป้องกัน, วงจรปรับสมดุล และรางจ่ายไฟตลอดเวลา ตัวเลขในข้อมูลจำเพาะนั้นตั้งอยู่บนสมมติฐานสภาวะที่สมบูรณ์แบบ แผงวงจรของคุณมีเส้นทางการรั่วไหลเพิ่มเติม

ตั้งค่าการวัดที่ใช้งานได้จริง วางชุดอุปกรณ์ไว้ในโหมดใช้งานบนเรือ รักษาอุณหภูมิให้คงที่ และบันทึกกระแสไฟฟ้าด้วยมิเตอร์หรือเครื่องบันทึกแบบใช้ตัวต้านทานปรับค่าได้เป็นระยะเวลานาน บันทึกเหตุการณ์คลื่นที่เกิดขึ้น แท่นจอดหุ่นยนต์หรือหน่วยสำรองโครงสร้างพื้นฐานอาจไม่ได้ใช้งานเป็นเวลาหลายสัปดาห์ ดังนั้นการวัดค่าในช่วงเวลาสั้นๆ อาจทำให้เข้าใจผิดได้

กำหนดเกณฑ์การยอมรับสำหรับแต่ละโปรแกรม ระบุจำนวนที่อนุญาต ดึงข้อมูลสำรอง สำหรับแต่ละโหมด ระยะเวลาการทดสอบ และช่วงผ่าน/ไม่ผ่าน จากนั้นตรวจสอบว่าฟังก์ชันโหมดพักเครื่องและโหมดจัดส่งทำงานตามที่ระบุไว้หลังจากรอบการปลุกแต่ละครั้ง การตัดการเชื่อมต่อฮาร์ดแวร์ที่ไม่สามารถล็อคได้นั้นแย่กว่าการไม่ตัดการเชื่อมต่อเลย

การเปิดเส้นทางขาออกไม่ได้หมายความว่าการใช้พลังงานภายในจะหายไปเสมอไป แหล่งจ่ายไฟ BMS, จุดต่อเซลล์, วงจรป้องกัน และอินเทอร์เฟซโฮสต์อาจยังคงมีพลังงานอยู่ ควรวัดกระแสไฟที่เหลืออยู่และกระแสไฟย้อนกลับที่อาจเกิดขึ้น ทั้งในขณะที่เชื่อมต่อและตัดการเชื่อมต่อโฮสต์

ส่วนที่ 3: โหลดสูงสุด โครงสร้าง และการแลกเปลี่ยนระหว่างการใช้พลังงานในโหมดสแตนด์บาย

3.1 การกำหนดลักษณะกระแสโหลดและโครงสร้างของชุดแบตเตอรี่

ลองนึกถึงการใช้พลังงานในโหมดสแตนด์บาย ความสามารถในการรับโหลดสูงสุด และพลังงานสำรองที่ใช้งานได้ว่าเป็นงบประมาณสามส่วนที่แยกจากกัน เซลล์แบตเตอรี่ ระบบจัดการแบตเตอรี่ (BMS) และสถาปัตยกรรมพลังงานของโฮสต์ต้องตอบสนองความต้องการทั้งสามส่วนนี้พร้อมกัน เริ่มต้นด้วยการวัดกระแสไฟฟ้าด้านแบตเตอรี่ในทุกโหมด: การขนส่ง การจัดเก็บ โหมดพัก และโหมดพร้อมทดสอบ จดบันทึกค่าแอมพลิจูดของพัลส์ ระยะเวลา อัตราการทำซ้ำ และกระแสไฟกระชากในกรณีที่เลวร้ายที่สุด รวมถึงแรงดันไฟฟ้าของชุดแบตเตอรี่ที่ต่ำที่สุดที่รองรับด้วย เพราะโหลดที่ใช้พลังงานคงที่ดึงกระแสไฟฟ้ามากขึ้นเมื่อแรงดันไฟฟ้าลดลง

คำนวณจำนวนวงจรอนุกรมและวงจรขนานจากช่วงแรงดัน พลังงาน และกระแสไฟฟ้าที่ต้องการ A แพ็ค 5S2Pการต่อแบบอนุกรม 5 กลุ่ม โดยแต่ละกลุ่มประกอบด้วยเซลล์ขนาน 2 เซลล์ จะได้แรงดันไฟฟ้าประมาณ 18.0–18.5 V ในสภาวะปกติ และ 21.0 V ในสภาวะสูงสุด โดยใช้เซลล์ขนาด 3.6–3.7 V นี่เป็นเพียงการจัดเรียงที่เป็นไปได้แบบหนึ่ง ไม่ใช่มาตรฐานสากล ตรวจสอบอัตรา C-rate ให้อยู่ในระดับที่ถูกต้อง และคำนึงถึงการแบ่งกระแสไฟฟ้าจริง ซึ่งขึ้นอยู่กับความต้านทานและความสมมาตรของการเชื่อมต่อ การต่อเซลล์ขนานจะเพิ่มความจุและลดความต้านทานรวมของกลุ่ม แต่ไม่ได้สร้างชุดสำรองอิสระ ประเมินแรงดันตกคร่อมกลุ่มเซลล์ สายไฟ ฟิวส์ FET และตัวเชื่อมต่อ จากนั้นตรวจสอบจำนวนเซลล์ขนานว่าตรงตามความต้องการทั้งด้านพลังงานและความร้อนหรือไม่

3.2 การกันเงินสำรองเฉพาะเมื่องบประมาณจำเป็นเท่านั้น

ควรเพิ่มตัวเก็บประจุหรือซูเปอร์คาปาซิเตอร์เฉพาะเมื่องบประมาณพลังงานแสดงให้เห็นว่าแรงดันตกหรือกระแสสูงสุดเกินกว่าที่เซลล์จะรับไหว การบัฟเฟอร์จำเป็นต้องมีเส้นทางการชาร์จที่ออกแบบมาอย่างดี ความเข้ากันได้ของแรงดันไฟฟ้า และการควบคุมกระแสไฟกระชาก สำหรับกระแสคาปาซิเตอร์ที่คงที่โดยประมาณ ค่าความจุ = กระแส × ระยะเวลาพัลส์ / แรงดันตกที่อนุญาต พัลส์ 5 A, 0.5 วินาที ที่มีแรงดันตกที่อนุญาต 1 V ควรใช้ความจุอย่างน้อย 2.5 F ในอุดมคติ ก่อนหักลบค่า ESR, ค่าความคลาดเคลื่อน, การเสื่อมสภาพ และอุณหภูมิ แรงดันตก ESR เริ่มต้นจะคิดเพิ่มเข้าไปด้วย

เปรียบเทียบบัฟเฟอร์กับเซลล์หรือจำนวนขนานที่เหมาะสมกว่า โดยใช้ความต้องการพัลส์ที่วัดได้ รวมถึงการรั่วไหลของบัฟเฟอร์ การสูญเสียการชาร์จ ขีดจำกัดแรงดันไฟฟ้า ESR และการควบคุมกระแสไฟกระชาก บัฟเฟอร์สามารถปรับปรุงการตอบสนองชั่วขณะได้ แต่ไม่สามารถใช้ทดแทนงบประมาณด้านพลังงานและความร้อนที่ผ่านการตรวจสอบแล้วได้

ส่วนที่ 4: การใช้พลังงานแบตเตอรี่ขณะจัดเก็บและการกำหนดขนาดพลังงานสำรอง

4.1 ระยะเวลาการจัดเก็บ, ระยะขอบ และความจุที่เหลืออยู่

ขนาดพลังงานสำรอง เพื่อกำหนดขั้นตอนการทำงานที่ชัดเจน ไม่ใช่เพื่อเอกสารข้อมูลจำเพาะ จดบันทึกระยะเวลาที่บรรจุภัณฑ์จะถูกจัดเก็บ ช่วงเวลาการจัดส่ง และเหตุการณ์การปลุกที่คาดหวัง จากนั้นเพิ่มระยะขอบที่ชัดเจนสำหรับแต่ละรายการ บรรจุภัณฑ์อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เก็บไว้ในคลังสินค้าเป็นเวลาหลายเดือนต้องการงบประมาณที่แตกต่างจากบรรจุภัณฑ์หุ่นยนต์ที่ตื่นขึ้นมาทุกวัน

ค่าเผื่อที่ระบุไว้ด้านล่างเป็นค่าสมมติสำหรับการอภิปราย ไม่ใช่ขีดจำกัดการออกแบบที่แนะนำ ควรคำนวณประสิทธิภาพ อายุการใช้งาน และปริมาณสำรอง SOC จากรอบการทำงานจริง และหลีกเลี่ยงการนับการสูญเสียเดียวกันซ้ำสองครั้ง

สำหรับกระแสไฟฟ้าที่คงที่ การสูญเสียความจุในหน่วย Ah จะเท่ากับกระแสไฟฟ้าในหน่วย A คูณด้วยจำนวนชั่วโมงในการจัดเก็บ ตัวอย่างเช่น กระแสไฟฟ้า 100 ไมโครแอมป์ เป็นเวลา 90 วัน จะใช้ความจุ 0.216 Ah ก่อนที่จะเกิดการคายประจุเองของเซลล์และการทำงานของระบบ ควรคำนวณกระแสไฟฟ้าที่เปลี่ยนแปลงตามเวลาแยกต่างหาก และตรวจสอบความไม่สมดุลในระดับกลุ่ม ไม่ใช่แค่ความจุรวมของแพ็คเท่านั้น

4.2 สถานะการชาร์จบางส่วนและการตัดการทำงานเมื่อแรงดันต่ำ

เลือกค่า SOC และอุณหภูมิในการจัดเก็บจากคำแนะนำของผู้ผลิตเซลล์และแพ็ค ขีดจำกัด SOC ในการขนส่งขึ้นอยู่กับการจำแนกประเภท คำแนะนำในการบรรจุ โหมดการขนส่ง และข้อกำหนดในปัจจุบัน ไม่ใช่กฎ 20/80 ที่ใช้ได้กับทุกกรณี จัดสรรความจุที่เหลืออยู่ให้เพียงพอสำหรับช่วงเวลาการจัดเก็บที่กำหนดและกระบวนการเริ่มต้นใช้งานที่ได้รับอนุญาต

ตั้งค่าการป้องกันแรงดันไฟต่ำโดยใช้ขีดจำกัดของเซลล์ที่ผ่านการรับรองและพฤติกรรมการโหลด การตัดกระแสไฟขาออกอาจทำให้ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ภายในยังคงทำงานอยู่ ดังนั้นควรวัดกระแสไฟที่ระบายออกหลังการตัดกระแสไฟและกำหนดช่วงเวลาการจัดเก็บที่อนุญาตก่อนทำการซ่อมบำรุง การตัดการเชื่อมต่อในโหมดขนส่งไม่ได้เป็นการรับประกันว่าไม่มีการรั่วไหลหรือมีอายุการเก็บรักษาไม่จำกัด

ส่วนที่ 5: การตรวจสอบความถูกต้องของสถาปัตยกรรมพลังงานสแตนด์บายต่ำ

5.1 การทดสอบการยอมรับการระบายและการปลุกระบบในระดับระบบ

ทดสอบการออกแบบกับชุดประกอบทั้งหมด ไม่ใช่แค่บนโต๊ะทำงานที่มีชิ้นส่วนอยู่ไม่กี่ชิ้น เรียกใช้งานแต่ละโหมดซ้ำๆ ผ่านวงจรการเข้าและออก บันทึกกระแสไฟฟ้าในโหมดเรือและในโหมดพักเครื่องเป็นเวลานานๆ ที่อุณหภูมิควบคุม ป้อนแหล่งกำเนิดคลื่นรบกวนทุกชนิดและยืนยันว่าแบตเตอรี่กลับสู่สถานะที่ถูกต้อง

แปลงผลลัพธ์ให้เป็นเช็คลิสต์สำหรับการยอมรับจากผู้ผลิต (OEM) ตารางด้านล่างแสดงฟิลด์ที่โปรแกรมของคุณควรอนุมัติก่อนปล่อยเวอร์ชันใช้งานจริง

แท่นวางหุ่นยนต์หรือแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยอาจไม่ได้ใช้งานเป็นเวลาหลายสัปดาห์ การวัดค่าในระยะเวลาสั้นๆ จะซ่อนการรั่วไหลที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ ดังนั้นควรตั้งระยะเวลาการทดสอบให้ตรงกับช่วงเวลาการจัดเก็บจริงของคุณ

5.2 สถานะการคิดค่าขนส่งและข้อสมมติฐานในการขนส่ง

ตรวจสอบข้อกำหนดการขนส่งสำหรับจำแนกประเภท UN ที่ถูกต้อง คำแนะนำในการบรรจุ เส้นทางการขนส่ง และผู้ขนส่ง กับผู้เชี่ยวชาญด้านสินค้าอันตรายที่รับผิดชอบ ใช้ข้อมูลปัจจุบัน คำแนะนำเกี่ยวกับแบตเตอรี่ลิเธียมจาก PHMSA และปฏิบัติตามกฎระเบียบการขนส่งทางอากาศที่เกี่ยวข้อง แทนที่จะสันนิษฐานว่าขีดจำกัด SOC เดียวใช้ได้กับการขนส่งทุกครั้ง

เก็บหลักฐานการทดสอบ UN 38.3 ที่เกี่ยวข้องและสรุปผลการทดสอบที่เชื่อมโยงกับการออกแบบที่จัดส่ง การรับรองการขนส่งไม่ได้กำหนดระยะเวลาการจัดเก็บที่ยอมรับได้ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสถานะการจัดส่งที่กำหนดไว้เอื้อต่อการจัดการที่สอดคล้องกับกฎระเบียบ และมีพื้นที่เพียงพอสำหรับการตรวจสอบการรับสินค้าและขั้นตอนการเริ่มต้นใช้งาน

กลยุทธ์ทั้งสามนี้ทำงานร่วมกันเป็นระบบเดียว การกำหนดโหมดจะป้อนข้อมูลให้กับงบประมาณพลังงานของคุณ งบประมาณนั้นจะกำหนดเป้าหมายสำหรับโหมดพักเครื่องและโหมดเรือ การตรวจสอบความถูกต้องในระดับระบบจะพิสูจน์ว่าการออกแบบทำงานได้ตามที่ระบุไว้

ติดตามการใช้พลังงานอิเล็กทรอนิกส์แยกต่างหากจากการคายประจุเองของเซลล์ สมดุลแบบพาสซีฟ และการตรวจสอบระดับน้ำมันเป็นแหล่งใช้พลังงานสำรองที่คุณสามารถควบคุมได้ กำหนดขนาดพลังงานสำรองโดยให้มีระยะเผื่อที่ชัดเจนซึ่งเชื่อมโยงกับขั้นตอนการจัดเก็บและการขนส่งที่คุณกำหนดไว้

แปลงโครงร่างนี้ให้เป็นตารางข้อกำหนดและรายการตรวจสอบ OEM สำหรับโปรแกรมบรรจุภัณฑ์แบบกำหนดเองของคุณ ตรวจสอบความถูกต้องของชุดประกอบทั้งหมดแทนที่จะเชื่อถือข้อมูลจำเพาะของชิ้นส่วน ผลลัพธ์ที่วัดได้ของคุณ ไม่ใช่ข้อมูลจำเพาะบนกระดาษ จะเป็นตัวตัดสินว่าบรรจุภัณฑ์ของคุณจะคงสภาพใช้งานได้ดีตลอดการเก็บรักษาในระยะยาวหรือไม่

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือค่าเป้าหมายกระแสไฟขณะหยุดทำงานของ BMS ที่สมเหตุสมผล?

กำหนดขีดจำกัดเฉพาะโปรแกรมสำหรับแต่ละโหมด โดยใช้ช่วงเวลาการจัดเก็บที่ต้องการและการสูญเสียความจุที่อนุญาต ข้อมูลจำเพาะของส่วนประกอบจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับงบประมาณ แต่การยอมรับต้องอาศัยการวัดกระแสการประกอบ พลังงานปลุกเป็นระยะ และการใช้พลังงานที่เหลืออยู่ระดับกลุ่ม

ทำไมแบตเตอรี่สำรองของฉันถึงหมดเมื่อปิดเครื่อง?

โดยปกติแล้วสวิตช์หลักจะอยู่ถัดจาก BMS FET ป้องกัน, เกจวัด, วงจรปรับสมดุล และรางจ่ายไฟแบบเปิดตลอดเวลาจะดึงกระแสไฟอยู่ตลอด นอกจากนี้ยังมีการคายประจุเองของเซลล์แบตเตอรี่อีกด้วย วัดกระแสไฟทั้งระบบในโหมดการขนส่งเพื่อดูปริมาณการใช้กระแสไฟที่แท้จริง

ฉันจะทดสอบการระบายน้ำในช่วงระยะเวลาการเก็บรักษาที่ยาวนานได้อย่างไร?

บันทึกกระแสไฟฟ้าด้วยมิเตอร์หรืออุปกรณ์บันทึกข้อมูลแบบใช้ตัวต้านทานปรับค่าได้ (shunt-based logger) ที่อุณหภูมิควบคุม ทำการทดสอบนานพอที่จะตรงกับช่วงเวลาการจัดเก็บจริงของคุณ แท่นวางหุ่นยนต์หรือแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยอาจไม่ได้ใช้งานเป็นเวลาหลายสัปดาห์ ดังนั้นการวัดค่าในช่วงเวลาสั้นๆ อาจปกปิดการรั่วไหลช้าๆ ได้

การที่แบตเตอรี่เหลืออยู่เพียงบางส่วนจะช่วยในการขนส่งได้หรือไม่?

การกำหนดระดับการจัดเก็บ (SOC) บางส่วนที่ได้รับการอนุมัติจากผู้ผลิตสามารถลดความเครียดจากการจัดเก็บได้ แต่ระดับการจัดเก็บที่อนุญาตสำหรับการขนส่งนั้นขึ้นอยู่กับกฎการขนส่งที่เกี่ยวข้อง อย่าใช้คำแนะนำการจัดเก็บทั่วไปแทนการจำแนกประเภทการขนส่งและการตรวจสอบโดยผู้ขนส่ง

ฉันควรเพิ่มการบัฟเฟอร์ให้กับแพ็กเมื่อใด?

ควรเพิ่มตัวเก็บประจุหรือวงจรเสริมเฉพาะเมื่องบประมาณด้านพลังงานของคุณแสดงให้เห็นว่าแรงดันตกหรือกระแสสูงสุดเกินกว่าที่เซลล์แบตเตอรี่จะรับไหว การบัฟเฟอร์จะเพิ่มการรั่วไหล ต้นทุน และงานออกแบบกระแสไฟกระชาก การต่อขนานกันหลายตัวมักจะแก้ปัญหาเดียวกันได้โดยมีผลกระทบต่อระบบสแตนด์บายลดลง