แบตเตอรี่สำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนที่ได้รับการอนุมัติจากสายการบิน: สิ่งที่ผู้ผลิตต้องรู้เกี่ยวกับความปลอดภัยและข้อจำกัดด้านพลังงาน

ผู้ผลิตกำลังพัฒนา แบตเตอรี่เครื่องผลิตออกซิเจน สำหรับการเดินทางทางอากาศ ต้องสร้างความสมดุลระหว่างความจุพลังงาน ระยะเวลาการใช้งาน ความปลอดภัย และการปฏิบัติตามกฎระเบียบ ภายใต้แนวทางของ FAA ในปัจจุบัน แบตเตอรี่ลิเธียมไอออนแบบชาร์จได้ที่มีพิกัดความจุไม่เกิน 100 Wh โดยทั่วไปแล้วได้รับอนุญาตให้ใช้ในเครื่องบินโดยสาร แบตเตอรี่ที่มีพิกัดความจุตั้งแต่ 101 Wh ถึง 160 Wh ต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน ในขณะที่แบตเตอรี่ที่มีพิกัดความจุเกิน 160 Wh โดยทั่วไปแล้วจะถูกห้ามใช้ ขีดจำกัดเหล่านี้มีผลโดยตรงต่อการเลือกเซลล์ การจัดเรียงแพ็ค และการออกแบบแบตเตอรี่แบบโมดูลาร์

ความจุของแบตเตอรี่ต้องรองรับการใช้งานจริงบนเครื่องบินด้วย สายการบินอาจกำหนดให้ผู้โดยสารพกแบตเตอรี่ที่ชาร์จเต็มแล้วให้เพียงพอต่อการใช้งานเครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาอย่างน้อย 150% ของระยะเวลาการบินที่คาดการณ์ไว้ ดังนั้นผู้ผลิตควรให้ข้อมูลระยะเวลาการใช้งานที่ถูกต้องสำหรับระดับการไหลของออกซิเจนที่แตกต่างกัน และทำให้แบตเตอรี่สำรองหาได้ง่าย พกพาสะดวก และติดตั้งได้ง่าย

การระบุค่าวัตต์-ชั่วโมงอย่างชัดเจน การป้องกันขั้วต่อที่มีประสิทธิภาพ ตัวเรือนที่แน่นหนา และการทดสอบการขนส่งที่เหมาะสม ช่วยให้สายการบินและผู้โดยสารตรวจสอบความเหมาะสมของแบตเตอรี่ได้ ด้วยการบูรณาการข้อกำหนดเหล่านี้ตั้งแต่เนิ่นๆ ในกระบวนการออกแบบ ผู้ผลิตสามารถพัฒนาแบตเตอรี่สำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนที่สนับสนุนความปลอดภัยของผู้ป่วย การปฏิบัติตามกฎระเบียบ และการทำงานที่เชื่อถือได้ตลอดการเดินทางทางอากาศ

ประเด็นที่สำคัญ

• ปฏิบัติตามข้อจำกัด 160 Wh ของ FAA สำหรับแบตเตอรี่ลิเธียมในเครื่องผลิตออกซิเจน เพื่อความปลอดภัยระหว่างการบิน

• จัดให้มีแบตเตอรี่ที่มีอายุการใช้งานอย่างน้อย 150% ของเวลาบินที่คาดการณ์ไว้ เพื่อชดเชยความล่าช้าและรับประกันการจ่ายออกซิเจนอย่างต่อเนื่อง

• ติดฉลากแบตเตอรี่ให้ชัดเจน ระบุค่ากำลังวัตต์-ชั่วโมง เพื่อช่วยให้เจ้าหน้าที่สายการบินตรวจสอบความถูกต้องได้อย่างรวดเร็วและหลีกเลี่ยงความล่าช้า

• ตรวจสอบนโยบายของสายการบินแต่ละแห่งก่อนเดินทาง เนื่องจากอาจมีกฎระเบียบที่เข้มงวดกว่าของ FAA

• ควรแจ้งสายการบินล่วงหน้าเกี่ยวกับการใช้งานแบตเตอรี่เสมอ เพื่อป้องกันปัญหาในนาทีสุดท้ายและเพื่อให้การเดินทางราบรื่น

ส่วนที่ 1: กฎระเบียบของ FAA สำหรับแบตเตอรี่เครื่องผลิตออกซิเจน

1.1 ข้อจำกัดด้านพลังงานของแบตเตอรี่ลิเธียมตามข้อกำหนดของ FAA

ผู้ผลิตกำลังพัฒนา แบตเตอรี่เครื่องผลิตออกซิเจน สำหรับการเดินทางทางอากาศ ต้องคำนึงถึงข้อจำกัดด้านพลังงานของแบตเตอรี่ลิเธียมตามที่ FAA กำหนดไว้ในระหว่างการออกแบบชุดแบตเตอรี่ โดยทั่วไปแล้ว แบตเตอรี่ลิเธียมไอออนแบบชาร์จได้ที่มีพิกัดพลังงานไม่เกิน 100 Wh จะได้รับอนุญาตให้ใช้ในเครื่องบินโดยสาร แบตเตอรี่ที่มีพิกัดพลังงานตั้งแต่ 101 Wh ถึง 160 Wh ต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน ในขณะที่แบตเตอรี่ที่มีพิกัดพลังงานเกิน 160 Wh โดยทั่วไปแล้วจะถูกห้ามใช้

ข้อจำกัดเหล่านี้ใช้กับแบตเตอรี่แต่ละก้อน ไม่ใช่ความจุรวมของแบตเตอรี่ทั้งหมดที่ผู้โดยสารพกพา ดังนั้น ผู้ผลิตจึงควรเลือกการจัดเรียงเซลล์อย่างระมัดระวัง และระบุแรงดันไฟฟ้า ความจุแอมป์-ชั่วโมง และกำลังวัตต์-ชั่วโมงอย่างชัดเจนบนชุดแบตเตอรี่ทุกชุด

• สูงสุด 100 วัตต์-ชั่วโมง: โดยทั่วไปแล้วอนุญาตโดยไม่ต้องขออนุมัติพิเศษจากสายการบิน

• 101–160 Wh: ต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน

• พลังงานเกิน 160 วัตต์ชั่วโมง: โดยทั่วไปแล้วห้ามนำขึ้นเครื่องบินโดยสาร

• แบตเตอรี่สำรองต้องได้รับการป้องกันจากการลัดวงจรและความเสียหายทางกายภาพ

• สายการบินอาจกำหนดขั้นตอนเพิ่มเติมหรือจำกัดปริมาณสินค้า

เคล็ดลับ: คำนวณพลังงานเป็นวัตต์-ชั่วโมง โดยคูณแรงดันไฟฟ้าที่ระบุด้วยความจุในหน่วยแอมป์-ชั่วโมง: Wh = V × Ahแบตเตอรี่ขนาด 14.8 V, 10 Ah มีพิกัดพลังงานที่ระบุไว้ที่ 148 Wh ดังนั้นจึงจัดอยู่ในหมวดหมู่ 101–160 Wh ซึ่งต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน

1.2 ระยะเวลาการใช้งานแบตเตอรี่สำหรับการเดินทางทางอากาศ

สายการบินอาจกำหนดให้ผู้โดยสารที่ใช้เครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาต้องพกแบตเตอรี่ที่ชาร์จเต็มแล้วให้เพียงพอต่อการใช้งานอุปกรณ์อย่างน้อย 150% ของระยะเวลาบินสูงสุดที่คาดการณ์ไว้ นี่เป็นข้อกำหนดด้านการปฏิบัติงานของสายการบินสำหรับผู้โดยสาร ไม่ใช่ข้อกำหนดที่ว่าแบตเตอรี่แต่ละก้อนจะต้องใช้งานได้นานถึง 150% ของระยะเวลาบิน

ตัวอย่างเช่น ผู้โดยสารที่เดินทางโดยเครื่องบินเป็นเวลาสี่ชั่วโมง อาจต้องการแบตเตอรี่ที่ใช้งานได้นานอย่างน้อยหกชั่วโมง จำนวนแบตเตอรี่ที่ต้องการควรคำนวณโดยใช้ข้อมูลระยะเวลาการใช้งานจากผู้ผลิต โดยพิจารณาจากระดับการไหลของออกซิเจนที่แพทย์กำหนดสำหรับผู้ป่วย ผู้ผลิตควรเผยแพร่ค่าประมาณระยะเวลาการใช้งานที่สมจริงสำหรับแต่ละโหมดการทำงานที่รองรับ เนื่องจากโหมดการไหลต่อเนื่องและโหมดการไหลแบบเป็นจังหวะอาจใช้พลังงานในอัตราที่แตกต่างกัน

• ระบุข้อมูลขณะทำงานสำหรับค่าการตั้งค่าออกซิเจนที่รองรับทั้งหมด

• อธิบายว่าอายุของแบตเตอรี่และอุณหภูมิอาจส่งผลต่อระยะเวลาการใช้งานอย่างไร

• ออกแบบให้สามารถระบุและติดตั้งแบตเตอรี่สำรองได้ง่าย

• ให้คำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการประมาณจำนวนแบตเตอรี่ที่ต้องการ

• แนะนำให้ผู้ใช้ตรวจสอบข้อกำหนดกับสายการบินก่อนออกเดินทาง

1.3 กฎระเบียบเกี่ยวกับแบตเตอรี่สำรองและสัมภาระติดตัวขึ้นเครื่อง

แบตเตอรี่ลิเธียมสำรองต้องนำติดตัวไว้ในห้องโดยสารของเครื่องบิน ห้ามใส่ไว้ในสัมภาระที่โหลดใต้ท้องเครื่องบิน แบตเตอรี่สำรองแต่ละก้อนต้องได้รับการป้องกันอย่างดีจากไฟฟ้าลัดวงจรและความเสียหายทางกายภาพ ผู้โดยสารสามารถใช้บรรจุภัณฑ์เดิม ฝาครอบขั้วแบตเตอรี่ กล่องใส่แบตเตอรี่ หรือถุงพลาสติกแยกต่างหากได้

โดยทั่วไป FAA อนุญาตให้ผู้โดยสารแต่ละคนพกแบตเตอรี่ลิเธียมแบบชาร์จไฟได้สำรองได้สูงสุดสองก้อน โดยมีกำลังไฟตั้งแต่ 101 Wh ถึง 160 Wh ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการอนุมัติจากสายการบิน ข้อจำกัดเรื่องแบตเตอรี่สองก้อนนี้ไม่ควรนำมาใช้โดยอัตโนมัติกับแบตเตอรี่ที่มีกำลังไฟ 100 Wh หรือน้อยกว่านั้น แม้ว่าสายการบินอาจกำหนดมาตรการควบคุมปริมาณที่เหมาะสมได้ก็ตาม

ผู้ผลิตควรจัดหาฝาครอบป้องกันที่ทนทานและคำแนะนำการใช้งานที่ชัดเจนสำหรับแบตเตอรี่สำรอง แบตเตอรี่ที่ชำรุด บวม รั่วซึม ถูกเรียกคืน หรือสามารถก่อให้เกิดความร้อนที่เป็นอันตราย จะต้องไม่ถูกขนส่งเว้นแต่จะได้รับการแก้ไขให้ปลอดภัยตามข้อกำหนดที่เกี่ยวข้องแล้ว

สรุปข้อกำหนดเกี่ยวกับแบตเตอรี่สำหรับสายการบิน

นี่คือข้อกำหนดทั่วไปของการบินในสหรัฐอเมริกา ผู้ผลิตและผู้โดยสารควรตรวจสอบข้อกำหนดล่าสุด คำแนะนำเกี่ยวกับแบตเตอรี่ของ FAA และตรวจสอบนโยบายปัจจุบันของสายการบินที่ให้บริการก่อนการเดินทาง

ส่วนที่ 2: ความแตกต่างของนโยบายสายการบินและเหตุผลด้านความปลอดภัย

2.1 นโยบายเฉพาะของแต่ละสายการบิน

สายการบินอาจกำหนดขั้นตอนเพิ่มเติมสำหรับผู้โดยสารที่ประสงค์จะใช้เครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาในระหว่างเที่ยวบิน ขั้นตอนเหล่านี้อาจรวมถึงการแจ้งล่วงหน้า การเช็คอินก่อนเวลา เอกสารทางการแพทย์ การตรวจสอบอุปกรณ์ การยืนยันระยะเวลาการใช้งานแบตเตอรี่ และการอนุมัติสำหรับแบตเตอรี่ที่มีกำลังไฟมากกว่า 100 Wh

เนื่องจากนโยบายของสายการบินอาจเปลี่ยนแปลงได้ การเปรียบเทียบสายการบินแต่ละแห่งแบบตายตัวจึงอาจไม่ถูกต้อง ผู้ผลิตควรจัดทำรายการตรวจสอบการเดินทางทั่วไปให้แก่ลูกค้า และแนะนำให้ลูกค้าติดต่อสายการบินที่ให้บริการเพื่อสอบถามข้อกำหนดปัจจุบันแทน

ข้อกำหนดทั่วไปของสายการบินอาจรวมถึง:

• แจ้งให้ทราบล่วงหน้าอย่างน้อย 48 ชั่วโมงก่อนออกเดินทาง

• ยืนยันว่า POC เป็นไปตามเกณฑ์การยอมรับของ FAA ที่เกี่ยวข้อง

• เอกสารระบุรุ่นของอุปกรณ์และข้อมูลจำเพาะของแบตเตอรี่

• แบตเตอรี่มีความจุเพียงพอสำหรับการเดินทางที่คาดการณ์ไว้และสำหรับความล่าช้าที่อาจเกิดขึ้น

• เช็คอินที่สนามบินล่วงหน้าเพื่อตรวจสอบอุปกรณ์

• ปกป้องแบตเตอรี่สำรองทั้งหมดจากการเสียหายและการลัดวงจร

เที่ยวบินร่วม (Codeshare flights) อาจดำเนินการโดยสายการบินอื่นที่ไม่ใช่สายการบินที่ระบุไว้ในตั๋ว ผู้โดยสารควรตรวจสอบข้อกำหนดของสายการบินที่ให้บริการเที่ยวบินแต่ละช่วงอย่างละเอียด

2.2 การกำหนดค่าแบตเตอรี่ขนาดใหญ่และหลายก้อน

ผู้ผลิตควรหลีกเลี่ยงการอธิบายแบตเตอรี่ว่าเป็น "แบบเดี่ยว" หรือ "แบบคู่" โดยไม่ระบุค่ากำลังไฟฟ้า (วัตต์-ชั่วโมง) ของแต่ละก้อน ข้อกำหนดด้านการบินนั้นขึ้นอยู่กับค่ากำลังไฟฟ้าของแบตเตอรี่แต่ละก้อน สถานะการติดตั้ง และว่าแบตเตอรี่นั้นถูกเก็บไว้เป็นแบตเตอรี่สำรองหรือไม่เป็นหลัก

การออกแบบแบบโมดูลาร์ช่วยให้เครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาใช้งานได้นานขึ้น ในขณะที่ยังคงรักษาแบตเตอรี่แต่ละก้อนที่ถอดเปลี่ยนได้ให้อยู่ภายในขีดจำกัดพลังงานที่กำหนด อย่างไรก็ตาม การรวมโมดูลแบตเตอรี่สองโมดูลเข้าด้วยกันเป็นชุดประกอบที่เชื่อมต่อถาวร อาจทำให้ชุดประกอบนั้นถูกประเมินว่าเป็นแบตเตอรี่ก้อนเดียว ดังนั้น สถาปัตยกรรมทางไฟฟ้าและการติดฉลากจึงต้องระบุระดับพลังงานของแบตเตอรี่แต่ละก้อนที่ถอดเปลี่ยนได้อย่างชัดเจน

ผู้ผลิตไม่ควรโฆษณาผลิตภัณฑ์ว่า "ได้รับการอนุมัติจากสายการบิน" เพียงเพราะแบตเตอรี่มีกำลังไฟต่ำกว่า 160 Wh ตัวอุปกรณ์ POC เองต้องเป็นไปตามเกณฑ์การยอมรับของ FAA ที่เกี่ยวข้อง และสายการบินอาจยังคงต้องการการยืนยันล่วงหน้าอีกด้วย

2.3 เหตุผลด้านความปลอดภัยและข้อกำหนดทางกฎหมาย

แบตเตอรี่ลิเธียมอาจร้อนจัด เกิดไฟไหม้ หรือเกิดภาวะความร้อนสูงเกินควบคุมได้ เมื่อได้รับความเสียหาย ชาร์จไม่ถูกต้อง เกิดการลัดวงจรภายใน หรือสัมผัสกับอุณหภูมิที่ผิดปกติ ข้อกำหนดด้านการบินช่วยลดความเสี่ยงเหล่านี้โดยการจำกัดพลังงานของแบตเตอรี่ กำหนดให้มีการป้องกันขั้วแบตเตอรี่ ควบคุมการขนส่งแบตเตอรี่สำรอง และห้ามใช้แบตเตอรี่ที่เสียหายหรือถูกเรียกคืน

ความปลอดภัยของแบตเตอรี่ควรได้รับการพิจารณาผ่านการคัดเลือกเซลล์ การป้องกันทางกล การออกแบบทางความร้อน การควบคุมกระบวนการผลิต และแนวทางที่เหมาะสม ระบบการจัดการแบตเตอรี่ระบบ BMS สามารถตรวจสอบแรงดัน กระแส และอุณหภูมิ และให้การป้องกันการชาร์จเกิน การคายประจุเกิน กระแสเกิน ไฟฟ้าลัดวงจร และอุณหภูมิผิดปกติได้

มาตรฐาน UN 38.3 กล่าวถึงการทดสอบการขนส่งแบตเตอรี่ลิเธียม แต่มาตรฐานนี้เพียงอย่างเดียวไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าแบตเตอรี่นั้นเหมาะสมสำหรับอุปกรณ์ทางการแพทย์หรือได้รับการอนุมัติให้ใช้กับเครื่อง POC บนเครื่องบิน ผู้ผลิตต้องระบุข้อกำหนดที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเกี่ยวกับการขนส่ง ความปลอดภัยของแบตเตอรี่ อุปกรณ์ทางการแพทย์ ความเข้ากันได้ทางแม่เหล็กไฟฟ้า และข้อกำหนดเฉพาะของตลาด

ส่วนที่ 3: ขั้นตอนการปฏิบัติตามข้อกำหนดของผู้ผลิต

ในฐานะผู้ผลิต คุณมีบทบาทสำคัญในการรับรองว่าแบตเตอรี่สำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนเป็นไปตามข้อกำหนดของสายการบินและ FAA ทั้งหมด ส่วนนี้จะอธิบายขั้นตอนปฏิบัติในการออกแบบ การติดฉลาก และ... การรับรองชุดแบตเตอรี่ลิเธียม เพื่อการเดินทางทางอากาศที่ปลอดภัยและเป็นไปตามกฎระเบียบ

3.1 การออกแบบภายใต้ข้อจำกัดด้านพลังงานของสายการบิน

ผู้ผลิตควรพิจารณาค่ากำลังไฟฟ้า (วัตต์-ชั่วโมง) ของแบตเตอรี่ตั้งแต่เริ่มต้นกระบวนการออกแบบ แบตเตอรี่ที่มีค่ากำลังไฟฟ้าตั้งแต่ 101 ถึง 160 วัตต์-ชั่วโมง อาจให้ระยะเวลาการใช้งานที่ยาวนานขึ้น แต่จะต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน การรักษาค่ากำลังไฟฟ้าของแต่ละโมดูลที่ถอดเปลี่ยนได้ให้อยู่ที่ 100 วัตต์-ชั่วโมง หรือต่ำกว่า อาจช่วยให้การเดินทางสะดวกขึ้น แต่การออกแบบขั้นสุดท้ายยังคงต้องตรงตามข้อกำหนดด้านระยะเวลาการใช้งานและกำลังไฟของอุปกรณ์

ข้อควรพิจารณาในการออกแบบที่สำคัญ ได้แก่:

• คำนวณพลังงานโดยใช้แรงดันไฟฟ้าที่ระบุและกำลังการผลิตที่กำหนด

• เลือกการกำหนดค่าที่ตรงตามข้อกำหนดด้านแรงดันไฟฟ้าและกระแสสูงสุดของอุปกรณ์

• ติดตั้งระบบ BMS ที่เหมาะสมสำหรับการตรวจสอบและป้องกัน

• ป้องกันการหลุดของแบตเตอรี่โดยไม่ตั้งใจ หรือการลัดวงจรของขั้วต่อ

• จัดหาฝาครอบขั้วแบตเตอรี่ที่ทนทานสำหรับแบตเตอรี่สำรอง

• ตรวจสอบประสิทธิภาพการทำงานที่ระดับการไหลของออกซิเจนตามที่ต้องการ

• รักษาความสามารถในการตรวจสอบย้อนกลับของเซลล์ ชิ้นส่วน ล็อตการผลิต และการทดสอบ

• ดำเนินการทดสอบการขนส่งตามมาตรฐาน UN 38.3 ให้เสร็จสมบูรณ์

ข้อกำหนดเรื่องระยะเวลาการใช้งาน 150% ควรได้รับการแก้ไขผ่านการออกแบบตามขนาดความจุแบบโมดูลาร์และการจัดทำเอกสารระยะเวลาการใช้งานที่ถูกต้องแม่นยำ ไม่ควรนำเสนอเป็นข้อกำหนดที่ว่าแบตเตอรี่ก้อนเดียวจะต้องจ่ายไฟให้กับ POC ได้ตลอด 150% ของทุกเที่ยวบินที่เป็นไปได้

3.2 การติดฉลากอุปกรณ์และแบตเตอรี่

คำแถลงการรับรองมาตรฐานของ FAA ใช้กับอุปกรณ์ผลิตออกซิเจนแบบพกพา ไม่ได้ใช้กับแบตเตอรี่สำรองทุกก้อนโดยอัตโนมัติ อุปกรณ์ผลิตออกซิเจนแบบพกพาที่ใช้บนเครื่องบินต้องเป็นไปตามเกณฑ์การยอมรับของ FAA ที่เกี่ยวข้อง และเว้นแต่จะได้รับการยกเว้นตามรุ่นที่ระบุไว้ จะต้องมีฉลากรับรองมาตรฐานของผู้ผลิตที่กำหนดไว้

ฉลากแบตเตอรี่ควรระบุข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการระบุตัวตน ความเข้ากันได้ และการขนส่งแยกต่างหาก ซึ่งรวมถึง:

• ผู้ผลิตและรุ่นแบตเตอรี่

• แรงดันไฟฟ้าที่ระบุ

• ความจุที่ระบุเป็นหน่วย Ah หรือ mAh

• อัตรากำลังไฟฟ้า (วัตต์-ชั่วโมง)

• เคมีของแบตเตอรี่

• ระบุขั้วและขั้วต่อเมื่อจำเป็น

• รหัสการผลิตหรือรหัสตรวจสอบย้อนกลับ

• วิธีการใช้งานและคำเตือนด้านความปลอดภัยที่จำเป็น

ผู้ผลิตไม่ควรระบุว่าแบตเตอรี่นั้น “ได้รับการรับรองจาก FAA” เพราะ FAA ไม่ได้ออกใบรับรองทั่วไปสำหรับแบตเตอรี่สำรองแต่ละก้อน ควรใช้ถ้อยคำที่ถูกต้องกว่า เช่น “ออกแบบมาเพื่อตอบสนองข้อกำหนดแบตเตอรี่สำหรับการขนส่งทางอากาศที่เกี่ยวข้อง” หรือ “ใช้งานร่วมกับ POC ที่ตรงตามเกณฑ์การยอมรับของ FAA ได้” โดยต้องมีเอกสารประกอบการสนับสนุนข้อกล่าวอ้างนั้น

ข้อความบนฉลากรับรองความสอดคล้องของ FAA ต้องอยู่บน POC และควรปฏิบัติตามข้อกำหนดด้านถ้อยคำและการนำเสนออย่างเคร่งครัดในข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง ฉลากแบตเตอรี่ควรใช้วัสดุที่ทนทานและสามารถอ่านได้ชัดเจนตลอดอายุการใช้งานที่คาดไว้

3.3 การสนับสนุนกระบวนการอนุมัติสายการบิน

โดยปกติแล้ว ผู้ผลิตจะไม่ดำเนินการขออนุมัติการเดินทางแทนผู้โดยสารทุกคน บทบาทของผู้ผลิตคือการให้ข้อมูลทางเทคนิคที่ถูกต้องแม่นยำ เพื่อให้ผู้โดยสารและสายการบินสามารถประเมินอุปกรณ์และแบตเตอรี่ได้

แพ็คเกจการสนับสนุนจากผู้ผลิตอาจประกอบด้วย:

• แบบจำลอง POC และการระบุอุปกรณ์

• รุ่นแบตเตอรี่ แรงดันไฟฟ้า ความจุ และค่ากำลังไฟฟ้า (วัตต์-ชั่วโมง)

• ระยะเวลาการทำงานที่คาดการณ์ไว้ ณ ระดับการไหลของออกซิเจนแต่ละระดับ

• สรุปผลการทดสอบ UN 38.3 (ถ้ามี)

• คำแนะนำสำหรับการพกพาและการดูแลรักษาแบตเตอรี่สำรอง

• คู่มือการใช้งานอุปกรณ์และแบตเตอรี่

• ข้อมูลติดต่อผู้ผลิต

• ข้อมูลการปฏิบัติตามข้อกำหนด POC ที่เกี่ยวข้อง

ผู้โดยสารควรติดต่อสายการบินก่อนเดินทาง สายการบินอาจขอให้แจ้งล่วงหน้า เอกสารทางการแพทย์ การเช็คอินก่อนเวลา หรือขออนุมัติสำหรับแบตเตอรี่ที่มีกำลังไฟตั้งแต่ 101 Wh ถึง 160 Wh ข้อกำหนดเหล่านี้ควรระบุว่าเป็นข้อกำหนดเฉพาะของสายการบิน ไม่ใช่ข้อกำหนดทั่วไปของ FAA

ส่วนที่ 4: การแก้ไขปัญหาและรายการตรวจสอบ

4.1 การจัดการข้อมูลสายการบินที่ขัดแย้งกัน

เมื่อข้อมูลจากสายการบินดูไม่สอดคล้องกัน ผู้โดยสารและผู้ให้บริการอุปกรณ์ควรขอคำชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษรจากสายการบินผู้ให้บริการ กฎระเบียบของ FAA และ DOT กำหนดกรอบการกำกับดูแล ในขณะที่สายการบินอาจเพิ่มขั้นตอนการปฏิบัติงานเพิ่มเติม เช่น ระยะเวลาการแจ้งล่วงหน้า เอกสาร การจัดการการเช็คอิน และการตรวจสอบแบตเตอรี่

ให้ทำตามขั้นตอนต่อไปนี้:

1. โปรดตรวจสอบว่าสายการบินใดให้บริการในแต่ละเที่ยวบิน

2. โปรดระบุหมายเลขรุ่นของ POC และแบตเตอรี่ให้ชัดเจน

3. ระบุค่ากำลังวัตต์-ชั่วโมงของแบตเตอรี่ทุกก้อน

4. สอบถามว่าแบตเตอรี่ที่มีความจุเกิน 100 Wh จำเป็นต้องขออนุมัติล่วงหน้าหรือไม่

5. โปรดตรวจสอบระยะเวลาการใช้งานแบตเตอรี่ที่จำเป็นสำหรับเส้นทางการเดินทาง

6. ขอเอกสารยืนยันการอนุมัติเป็นลายลักษณ์อักษร

7. เก็บคำตอบจากสายการบินไว้พร้อมกับเอกสารการเดินทาง

ควรระบุว่าใบรับรองแพทย์เป็นสิ่งที่สายการบินอาจต้องการ ไม่ใช่เป็นข้อกำหนดทั่วไปของ FAA หรือต้องออกให้ภายในสิบวันก่อนออกเดินทางเสมอไป

4.2 แบตเตอรี่สำรองและการวางแผนรับมือความล่าช้า

ผู้โดยสารควรคำนวณความต้องการแบตเตอรี่โดยใช้ระยะเวลาบินสูงสุดที่คาดการณ์ไว้ การตั้งค่าออกซิเจนที่ต้องการ ข้อมูลจำเพาะระยะเวลาการใช้งานของผู้ผลิต และระยะปลอดภัยที่สายการบินร้องขอ ระยะเวลาบินเพียงอย่างเดียวอาจไม่รวมเวลาขึ้นเครื่อง การเคลื่อนตัวบนทางวิ่ง การต่อเครื่อง การเปลี่ยนเส้นทาง หรือความล่าช้า

การเตรียมการที่แนะนำมีดังนี้:

• ชาร์จแบตเตอรี่ทุกก้อนให้เต็มและทดสอบก่อนออกเดินทาง

• ตรวจสอบแบตเตอรี่ว่ามีอาการบวม เสียหาย รั่วซึม หรือร้อนผิดปกติหรือไม่

• ควรเก็บแบตเตอรี่สำรองไว้ในกระเป๋าถือขึ้นเครื่อง

• ควรปกป้องขั้วแบตเตอรี่สำรองแต่ละก้อนแยกกัน

• ควรเก็บแบตเตอรี่ไว้ในที่ที่เข้าถึงได้ง่ายสำหรับการตรวจสอบด้านความปลอดภัยหรือการตรวจสอบโดยสายการบิน

• นำอุปกรณ์จ่ายไฟและอะแดปเตอร์ที่ถูกต้องมาด้วยเพื่อใช้ในระหว่างการหยุดพักระหว่างทางที่ได้รับอนุญาต

• อย่าคาดหวังว่าจะมีปลั๊กไฟสำหรับอุปกรณ์ไฟฟ้าบนเครื่องบินเสมอไป

• ห้ามขนส่งแบตเตอรี่ที่ชำรุดหรือถูกเรียกคืน

• ตรวจสอบข้อกำหนดของสายการบินก่อนการเดินทางทุกครั้ง

ผู้ผลิตไม่ควรแนะนำให้ผู้โดยสาร "พกแบตเตอรี่อย่างน้อยสองก้อน" โดยไม่คำนวณระยะเวลาการใช้งานที่ต้องการก่อน การเดินทางบางเส้นทางอาจใช้แบตเตอรี่เพียงก้อนเดียว ในขณะที่การเดินทางระยะไกลอาจต้องใช้แบตเตอรี่ความจุต่ำกว่าหลายก้อน

4.3 รายการตรวจสอบการปฏิบัติตามข้อกำหนดของผู้ผลิต

ใช้รายการตรวจสอบนี้เมื่อพัฒนาแบตเตอรี่สำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาที่ใช้สำหรับการเดินทางทางอากาศ:

• ตรวจสอบค่า Wh ที่ระบุไว้ของแบตเตอรี่แต่ละก้อน

• ตรวจสอบว่าแบตเตอรี่อยู่ในหมวดหมู่ ≤100 Wh หรือ 101–160 Wh

• ควรหลีกเลี่ยงการออกแบบที่มีความจุแบตเตอรี่เกิน 160 วัตต์ชั่วโมงต่อก้อน สำหรับการเดินทางทางอากาศโดยสาร

• ดำเนินการทดสอบการขนส่งตามมาตรฐาน UN 38.3 ให้เสร็จสมบูรณ์

• ติดตั้งระบบป้องกันไฟฟ้าและความร้อนที่เหมาะสม

• ระบุค่าแรงดัน ความจุ และค่า Wh อย่างชัดเจน

• จัดหาฝาครอบหรือบรรจุภัณฑ์ป้องกันสำหรับแบตเตอรี่สำรอง

• เผยแพร่ข้อมูลเวลาการทำงานสำหรับแต่ละการตั้งค่าออกซิเจนที่รองรับ

• รักษาความสามารถในการตรวจสอบย้อนกลับของผลิตภัณฑ์และกระบวนการผลิต

• โปรดแยกแยะฉลากแสดงความสอดคล้องของ POC ออกจากฉลากระบุแบตเตอรี่

• จัดเตรียมเอกสารสนับสนุนจากสายการบินให้แก่ลูกค้า

• ตรวจสอบข้อกำหนดของ FAA, DOT และสายการบินอย่างสม่ำเสมอ

ด้วยการพิจารณาประเด็นต่างๆ เช่น พลังงานแบตเตอรี่ ระยะเวลาการใช้งาน การติดฉลาก การทดสอบระหว่างการขนส่ง และเอกสารประกอบในระหว่างการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ผู้ผลิตสามารถสร้างระบบแบตเตอรี่เครื่องผลิตออกซิเจนที่สายการบินประเมินได้ง่ายขึ้น และปลอดภัยยิ่งขึ้นสำหรับผู้ป่วยในการใช้งานระหว่างการเดินทาง

สรุป

ผู้ผลิตแบตเตอรี่สำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนที่ใช้ได้กับเครื่องบินต้องออกแบบโดยคำนึงถึงข้อกำหนดที่เกี่ยวข้องกันหลายประการ โดยทั่วไปแล้วแบตเตอรี่ที่มีกำลังไฟไม่เกิน 100 Wh จะขนส่งได้ง่ายที่สุด แบตเตอรี่ที่มีกำลังไฟตั้งแต่ 101 Wh ถึง 160 Wh ต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน และแบตเตอรี่ที่มีกำลังไฟเกิน 160 Wh โดยทั่วไปแล้วจะถูกห้ามนำขึ้นเครื่องบินโดยสาร

สายการบินอาจกำหนดให้ผู้โดยสารต้องพกแบตเตอรี่ที่มีความจุเพียงพออย่างน้อย 150% ของระยะเวลาบินที่คาดไว้ ผู้ผลิตจะให้การสนับสนุนการปฏิบัติตามข้อกำหนดโดยการให้ข้อมูลระยะเวลาการใช้งานที่ถูกต้อง เครื่องหมาย Wh ที่ชัดเจน การป้องกันขั้วต่อ เอกสารการทดสอบการขนส่ง และข้อมูลผลิตภัณฑ์ที่ตรวจสอบได้ การอนุมัติการเดินทางขั้นสุดท้ายยังคงขึ้นอยู่กับข้อบังคับที่เกี่ยวข้องและขั้นตอนปัจจุบันของสายการบินที่ให้บริการ

คำถามที่พบบ่อย

แบตเตอรี่ลิเธียมชนิดใดที่เหมาะสมสำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนที่สามารถนำขึ้นเครื่องบินได้?

โดยทั่วไปแล้ว NMC มักถูกพิจารณาเมื่อต้องการความหนาแน่นพลังงานสูงและขนาดกะทัดรัด ในขณะที่ LiFePO4 อาจถูกพิจารณาเมื่อต้องการความเสถียรทางความร้อนและอายุการใช้งานที่ยาวนานกว่า แม้ว่าความหนาแน่นพลังงานที่ต่ำกว่าอาจทำให้ขนาดและน้ำหนักของแบตเตอรี่เพิ่มขึ้นก็ตาม คุณสมบัติทางเคมีเพียงอย่างเดียวไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่าแบตเตอรี่จะได้รับการยอมรับจากสายการบินหรือไม่ แบตเตอรี่ที่ผลิตเสร็จแล้วต้องเป็นไปตามข้อกำหนดด้านพลังงาน ความปลอดภัย การขนส่ง และการบูรณาการกับอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องด้วย

คุณคำนวณค่ากำลังไฟฟ้า (วัตต์-ชั่วโมง) ของแบตเตอรี่ได้อย่างไร?

นำแรงดันไฟฟ้าที่ระบุไว้ของแบตเตอรี่มาคูณด้วยความจุที่กำหนดในหน่วยแอมป์-ชั่วโมง:

Watt-hours = Nominal voltage × Amp-hours

ตัวอย่างเช่น แบตเตอรี่ขนาด 14.8 V, 10 Ah จะมีค่าพลังงาน 148 Wh ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่ม 101–160 Wh ดังนั้นจึงต้องได้รับการอนุมัติจากสายการบิน

ผู้ผลิตควรให้ข้อมูลอะไรบ้างสำหรับการตรวจสอบโดยสายการบิน?

ผู้ผลิตควรระบุรุ่นแบตเตอรี่ แรงดันไฟฟ้าที่ระบุ ความจุ อัตรากำลังไฟฟ้า (วัตต์-ชั่วโมง) ชนิดทางเคมี ข้อมูลความเข้ากันได้ ข้อมูลระยะเวลาการใช้งาน คำแนะนำในการใช้งาน และเอกสารการทดสอบการขนส่งที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ เครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาควรมีฉลากรับรองมาตรฐานที่จำเป็นหากมี

แบตเตอรี่ก้อนเดียวต้องให้พลังงานเพียงพอสำหรับการบิน 150% ของระยะเวลาบินทั้งหมดหรือไม่?

ไม่ สายการบินอาจกำหนดให้ผู้โดยสารต้องพกแบตเตอรี่ที่มีความจุรวมเพียงพอที่จะใช้งานอุปกรณ์ POC ได้อย่างน้อย 150% ของระยะเวลาบินสูงสุดที่คาดการณ์ไว้ ความจุนี้อาจมาจากแบตเตอรี่หลายก้อนที่ได้มาตรฐานและชาร์จเต็มแล้ว

สามารถใช้แบตเตอรี่แพ็คเดียวกันในอุปกรณ์ทางการแพทย์และอุปกรณ์อุตสาหกรรมได้หรือไม่?

การออกแบบทางไฟฟ้าที่คล้ายกันอาจถูกนำไปปรับใช้กับงานต่างๆ ได้ แต่การปฏิบัติตามข้อกำหนดนั้นไม่สามารถถ่ายโอนจากอุปกรณ์หนึ่งไปยังอีกอุปกรณ์หนึ่งได้โดยอัตโนมัติ อุปกรณ์ทางการแพทย์ เครื่องมืออุตสาหกรรม และการใช้งานด้านการบิน อาจมีข้อกำหนดด้านความปลอดภัย ประสิทธิภาพ เอกสารประกอบ และการรับรองที่แตกต่างกัน การใช้งานแต่ละประเภทจะต้องได้รับการประเมินอย่างอิสระ

ผู้ผลิตสามารถขอรับโซลูชันแบตเตอรี่สำหรับเครื่องผลิตออกซิเจนแบบกำหนดเองได้จากที่ใด

Large Power พัฒนา ชุดแบตเตอรี่ลิเธียมแบบกำหนดเอง สำหรับอุปกรณ์ทางการแพทย์แบบพกพา รวมถึงระบบแบตเตอรี่ที่ออกแบบมาให้เหมาะสมกับแรงดันไฟฟ้า ระยะเวลาการใช้งาน ขนาด การสื่อสาร และข้อกำหนดด้านการป้องกันของอุปกรณ์ ติดต่อวิศวกรแบตเตอรี่ของเรา เพื่อหารือเกี่ยวกับโครงการแบตเตอรี่เครื่องผลิตออกซิเจน