
คำตอบโดยสรุป: กำหนดระยะเวลาเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยเป็นเวลาใช้งานขั้นต่ำระหว่างสัญญาณเตือนและการดำเนินการที่จำเป็นของอุปกรณ์ ตรวจสอบระยะเวลาดังกล่าวภายใต้ภาระการใช้งานสูงที่เหมาะสม และที่อุณหภูมิและขีดจำกัดการเสื่อมสภาพของแบตเตอรี่ที่ต้องการ โดยใช้การตอบสนองที่ปลอดภัยที่กำหนดไว้ของอุปกรณ์เป็นเกณฑ์การยอมรับ
เลือกสรร โซลูชันแบตเตอรี่สำหรับอุปกรณ์ทางการแพทย์ และดู คู่มือการทดสอบชุดแบตเตอรี่ OEM สำหรับการวางแผนการตรวจสอบความถูกต้อง
บทความนี้จะนำเสนอวิธีการคำนวณระยะเผื่อดังกล่าวอย่างเป็นรูปธรรม นอกจากนี้ คุณยังจะได้รับขั้นตอนการตรวจสอบความถูกต้องที่ใช้ได้ผลดีภายใต้สภาวะการเสื่อมสภาพ ความเย็น และภาระสูงสุด มาตรฐาน IEC 60601-1-8 กำหนดข้อกำหนดสำหรับการแจ้งเตือน และมาตรฐาน ISO 14971 กำหนดกรอบการจัดการความเสี่ยง ทั้งสองมาตรฐานนี้เป็นพื้นฐานสำหรับแนวทางที่คุณจะนำไปใช้กับระบบแจ้งเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยของคุณเอง
ประเด็นที่สำคัญ
-
ตั้งค่าระยะเผื่อเตือนภัยโดยใช้ภาระสูงสุด อุณหภูมิต่ำ และอายุการใช้งานในกรณีที่เลวร้ายที่สุด
-
ทดสอบระยะเวลาตั้งแต่สัญญาณเตือนจะหยุดทำงานบนแบตเตอรี่ที่เก่า เย็น และใช้งานภายใต้ภาระสูงสุด
-
เลือกแบตเตอรี่ชนิดที่แสดงให้เห็นการลดลงของแรงดันไฟฟ้าอย่างชัดเจน เพื่อให้สัญญาณเตือนทำงานได้อย่างน่าเชื่อถือ
-
เชื่อมโยงการตัดสินใจเกี่ยวกับสัญญาณเตือนภัยทุกครั้งเข้ากับมาตรฐาน IEC 60601-1-8 และไฟล์ความเสี่ยง ISO 14971
-
ตรวจสอบค่าเผื่ออีกครั้งทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงแบตเตอรี่ สารเคมี หรือเฟิร์มแวร์
ส่วนที่ 1: สัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยและระยะเผื่อเตือน
1.1 การกำหนดขอบเขตในระยะเวลาการทำงาน ความจุ และแรงดันไฟฟ้า
คุณสามารถแสดงค่าเผื่อการเตือนได้ในสามหน่วย ค่าเผื่อเวลาทำงาน คือจำนวนนาทีที่เหลืออยู่หลังจากสัญญาณเตือนดังขึ้น ค่าเผื่อความจุ คือปริมาณประจุที่เหลืออยู่ในแบตเตอรี่ ณ ขณะนั้น ค่าเผื่อแรงดันไฟฟ้า คือส่วนต่างระหว่างค่าเกณฑ์การเตือนและแรงดันไฟฟ้าตัดการทำงาน แต่ละหน่วยตอบคำถามที่แตกต่างกัน และการออกแบบที่ดีจะต้องติดตามทั้งสามหน่วยนี้
1.2 ความเหนื่อยล้าจากสัญญาณเตือนและการแลกเปลี่ยนระหว่างสัญญาณเตือนที่ไม่จำเป็นกับสัญญาณเตือนที่ไม่พึงประสงค์
สัญญาณเตือนที่ไม่มีระยะขอบที่ตรวจสอบแล้วนั้นล้มเหลวถึงสองครั้ง ครั้งแรกคือล้มเหลวในด้านความปลอดภัยเมื่อมันดังขึ้นช้าเกินไป และครั้งที่สองคือล้มเหลวในด้านการใช้งานเมื่อมันดังขึ้นบ่อยเกินไป เพราะแพทย์จะเรียนรู้ที่จะปิดเสียงเตือนนั้น ผลลัพธ์ทั้งสองอย่างนี้จะทำให้ความเชื่อมั่นในสัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยของคุณลดลง
การกรอง การระงับ และการลดความไวในการตรวจจับ เป็นกลไกมาตรฐาน การกรองจะช่วยลดแรงดันไฟฟ้าตกชั่วขณะภายใต้ภาระสูงสุด การระงับจะบล็อกสัญญาณเตือนในช่วงเหตุการณ์กระแสไฟฟ้าสูงที่ทราบแล้ว การลดความไวจะขยายช่วงการกระตุ้น กลไกแต่ละอย่างจะตัดสัญญาณเตือนที่ไม่จำเป็นออก และแต่ละอย่างยังช่วยหน่วงเวลาสัญญาณเตือนที่แท้จริงด้วย บันทึกเวลาหน่วงนั้นลงในแฟ้มความเสี่ยงของคุณ
ควรปรับแต่งค่าเกณฑ์การแจ้งเตือนได้ ให้ผู้ใช้ตั้งค่าเปอร์เซ็นต์การแจ้งเตือนเองแทนที่จะล็อกค่าคงที่ เกณฑ์ที่ปรับแต่งได้จะช่วยให้โรงพยาบาลสามารถปรับระยะขอบให้เข้ากับขั้นตอนการทำงานของตนได้ และทำให้สัญญาณเตือนมีประโยชน์ในทุกสถานการณ์การดูแลผู้ป่วย
ส่วนที่ 2: ปัจจัยที่มีผลต่อการกำหนดอัตรากำไร
2.1 ข้อแลกเปลี่ยนทางเคมี: LCO, NMC, LiFePO4, LMO
องค์ประกอบทางเคมีของเซลล์แบตเตอรี่จะเป็นตัวกำหนดรูปร่างของกราฟการคายประจุ รูปร่างนั้นจะเป็นตัวตัดสินว่าแรงดันไฟฟ้าที่กำหนดจะให้เวลาเตือนภัยได้มากน้อยเพียงใด ช่วงค่าด้านล่างเป็นเพียงค่าอ้างอิงระดับเซลล์เท่านั้น ไม่ใช่การรับประกันสำหรับแบตเตอรี่ทั้งชุด เนื่องจากดีไซน์ของแบตเตอรี่ การจัดการความร้อน และความลึกของการคายประจุ ล้วนส่งผลต่อค่าจริง
|
เคมี |
แรงดันไฟฟ้าที่กำหนด |
พลังงานจำเพาะ (เซลล์) |
วัฏจักรชีวิต (เซลล์) |
|---|---|---|---|
|
LCO |
V 3.6 |
150–200 วัตต์/กก |
500 1,000- |
|
NMC |
3.6–3.7 โวลต์ |
150–220 วัตต์/กก |
1,000 2,000- |
|
LiFePO4 |
V 3.2 |
90–160 วัตต์/กก |
3,000-5,000 + |
|
ล.ม |
V 3.7 |
120–170 วัตต์/กก |
300 700- |
แบตเตอรี่แต่ละชนิดเหมาะกับการใช้งานที่แตกต่างกัน LCO เหมาะสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กสำหรับผู้บริโภคและจอภาพพกพาขนาดเล็ก ซึ่งให้ความสำคัญกับพลังงานต่อกรัมเป็นอันดับแรก NMC เหมาะสำหรับรถเข็นทางการแพทย์และแพลตฟอร์มหุ่นยนต์ที่ต้องการความสมดุลระหว่างความหนาแน่นและอายุการใช้งาน LiFePO4 เหมาะสำหรับโครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และระบบรักษาความปลอดภัยที่ใช้งานหนักและให้ความสำคัญกับกราฟการคายประจุที่ราบเรียบ LMO เหมาะสำหรับเครื่องมือไฟฟ้าและอุปกรณ์อุตสาหกรรมที่ดึงกระแสไฟฟ้าสูงในช่วงเวลาสั้นๆ
กราฟการคายประจุของแบตเตอรี่ลิเธียมฟอสเฟต (LiFePO4) ที่ราบเรียบ ทำให้แรงดันไฟฟ้าที่ขั้วแบตเตอรี่เพียงอย่างเดียวเป็นตัวบ่งชี้ที่ไม่แม่นยำสำหรับการประเมินปริมาณประจุที่เหลืออยู่ ตรวจสอบความถูกต้องของปริมาณประจุสำรองที่ประเมินไว้กับเวลาใช้งานที่วัดได้ และคำนึงถึงภาระ อุณหภูมิ และอายุการใช้งานด้วย
2.2 ข้อมูลการใช้พลังงาน อุณหภูมิ และการเสื่อมสภาพตามอายุการใช้งาน
โหลดสูงสุดจะทำให้แรงดันไฟฟ้าที่ขั้วลดลงก่อนที่แบตเตอรี่จะหมดเกลี้ยง ตัวเก็บประจุสำหรับชาร์จเครื่องกระตุ้นหัวใจ หรือหุ่นยนต์ผ่าตัดที่กำลังขยับแขน อาจทำให้แรงดันไฟฟ้าลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนดและทำให้เกิดสัญญาณเตือนผิดพลาดได้ ควรคำนวณระยะเผื่อโดยอิงจากโหลดที่เลวร้ายที่สุด ไม่ใช่โหลดเฉลี่ย
อุณหภูมิเปลี่ยนภาพรวมอีกครั้ง รายงานจาก Battery University ระบุว่า เซลล์แบตเตอรี่ที่เก็บไว้ที่อุณหภูมิ 40°C และชาร์จเต็มแล้ว จะยังคงรักษาความจุได้ 65% หลังจากหนึ่งปี ในขณะที่เซลล์เดียวกันที่อุณหภูมิ 25°C และชาร์จ 40% จะยังคงรักษาความจุได้ 96% ความเย็นจะลดความจุและระยะเวลาการใช้งาน ดังนั้นค่าความคลาดเคลื่อนที่ตรวจสอบแล้วที่อุณหภูมิห้อง อาจใช้ไม่ได้ผลในรถพยาบาลที่เย็นจัด หรือห้องเก็บของที่ไม่มีเครื่องทำความร้อน
การเสื่อมสภาพตามอายุจะกัดกร่อนส่วนเผื่ออย่างเงียบๆ วารสาร Today's Medical Developments ระบุว่าแบตเตอรี่ที่ใช้งานครบ 100 รอบ อาจเก็บประจุได้เพียง 90% ถึง 95% ของความจุใหม่ และอุตสาหกรรมถือว่า 80% ของความจุเดิมเป็นจุดสิ้นสุดอายุการใช้งาน การนับประจุด้วยเครื่องวัดคูลอมบ์จะติดตามการไหลของกระแสไฟฟ้า แต่ไม่สามารถระบุถึงการเสื่อมสภาพและการคายประจุเองได้ ควรสร้างส่วนเผื่อโดยอิงจากกรณีที่แบตเตอรี่เสื่อมสภาพแล้ว เย็น และใช้งานสูงสุด แบตเตอรี่ใหม่จะมีส่วนเผื่อเหลือเสมอ
ส่วนที่ 3: การคำนวณระยะเผื่อเตือนภัย

3.1 จากภาระงานที่เลวร้ายที่สุดไปจนถึงเวลาการทำงานที่ต้องการ
เริ่มต้นด้วยการพิจารณาโปรไฟล์การใช้พลังงาน ไม่ใช่ข้อมูลจำเพาะของแบตเตอรี่ คู่มือการเลือกชุดอุปกรณ์ทางการแพทย์ของ Keeppower ระบุว่าอุปกรณ์พกพาต้องใช้งานได้นาน 8 ชั่วโมงและมีพลังงานสำรองในกรณีแบตเตอรี่เหลือน้อย 30 นาที ทีมวิศวกรจะวัดการใช้พลังงานจากความสว่างของหน้าจอ การส่งสัญญาณไร้สาย สัญญาณเตือน และการประมวลผลในกรณีที่เลวร้ายที่สุด จากนั้นจึงนำค่าการสูญเสียจากการแปลงพลังงานและสมมติฐานเกี่ยวกับความจุเมื่อสิ้นสุดอายุการใช้งานมาพิจารณาก่อนที่จะกำหนดพลังงานขั้นต่ำของชุดอุปกรณ์
Punch Through อธิบายถึงวิธีการสร้างโปรไฟล์ที่ทำซ้ำได้ บันทึกการทำงานทั่วไปจากการโต้ตอบของระบบแต่ละครั้ง เช่น การกดปุ่มเพื่อเริ่มการบำบัด การสื่อสารไร้สาย หรือการสุ่มตัวอย่างเซ็นเซอร์ ประมาณความถี่ของการทำงานแต่ละครั้งในกรณีปกติและกรณีที่เลวร้ายที่สุด รันการทำงานแต่ละครั้งบนฮาร์ดแวร์จริง จากนั้นบันทึกการใช้กระแสไฟด้วยโปรแกรมวิเคราะห์พลังงาน บันทึกกระแสไฟขณะไม่ได้ใช้งานและขณะพักเครื่องด้วย แปลงค่าที่วัดได้เหล่านั้นเป็นพลังงานต่อการทำงาน จากนั้นเป็นพลังงานทั้งหมดตลอดกะหรือทั้งวัน หารความจุของแบตเตอรี่ด้วยปริมาณการใช้ไฟนั้นเพื่อให้ได้เวลาใช้งานสำหรับแต่ละกรณี
สคริปต์ทดสอบอัตโนมัติทำให้สิ่งนี้เป็นไปได้จริง อุปกรณ์ทดสอบแบบ Hardware-in-the-loop สามารถจำลองสถานะการทำงานขณะไม่ได้ใช้งาน การโฆษณาทางวิทยุในช่วงเวลาต่างๆ การสุ่มตัวอย่างเซ็นเซอร์ และฟังก์ชันเฉพาะของผลิตภัณฑ์ ในขณะที่โปรแกรมวิเคราะห์ประสิทธิภาพจะบันทึกกระแสไฟเฉลี่ยขณะพัก กระแสไฟสูงสุด และปริมาณการชาร์จต่อการทำงานแต่ละครั้ง เปรียบเทียบผลลัพธ์แต่ละรายการกับงบประมาณด้านพลังงานของคุณ
จากนั้นจึงลดกำลังการจ่ายไฟ บริษัท Critical Power Battery Solutions แสดงรูปแบบโดยใช้แบตเตอรี่ 12 V, 300 Ah: พลังงานทั้งหมด 3,600 Wh, ใช้งานได้ 2,880 Wh ที่ระดับการคายประจุ 80% และใช้งานได้ประมาณ 4 ชั่วโมงเมื่อใช้งานกับโหลด 720 W อัตราการคายประจุ อุณหภูมิ และอายุการใช้งานจะทำให้ตัวเลขที่วางแผนไว้ลดลงไปอีก แหล่งข้อมูลเดียวกันนี้ใช้ปัจจัยการลดกำลังการจ่ายไฟรวมกัน 0.6 ถึง 0.7 สำหรับสภาพแวดล้อม 10 °C ในการคายประจุอัตราสูง และเพิ่มระยะเผื่อการออกแบบอีก 20 ถึง 30 เปอร์เซ็นต์
3.2 การแปลงเวลาทำงานให้เป็นเกณฑ์การแจ้งเตือน
ทีนี้ลองเปลี่ยนเวลาการทำงานให้เป็นค่าเกณฑ์ดู สมมติว่างานทางคลินิกที่หนักที่สุดของคุณใช้เวลา 20 นาที และเวลาหยุดการทำงานที่ได้รับการตรวจสอบแล้วคือ 30 นาที ค่าเกณฑ์จะต้องเหลือพลังงานที่ใช้งานได้ไม่ต่ำกว่า 30 นาที ในสภาวะที่แบตเตอรี่เสื่อมสภาพ เย็น และมีโหลดสูงสุด แสดงพลังงานสำรองนั้นเป็นเปอร์เซ็นต์ของความจุที่ใช้งานได้ จากนั้นจับคู่กับจุดแรงดันไฟฟ้าหรือสถานะการชาร์จที่สัญญาณเตือนแบตเตอรี่ต่ำควรทำงาน
ตามข้อมูลจาก Ahace Tech ค่าความปลอดภัย 1.25 สำหรับระยะเวลาการใช้งานที่คำนวณได้ถือเป็นจุดเริ่มต้นทั่วไป การเสื่อมสภาพตามอายุการใช้งานจะทำให้กำลังสำรองลดลง Ahace Tech จำลองความจุที่เหลืออยู่โดยใช้แบบจำลองความจุเริ่มต้นคูณด้วย (1 ลบด้วยอัตราการเสื่อมสภาพต่อปี) ยกกำลังจำนวนปี ดังนั้นแบตเตอรี่ที่สูญเสียความจุ 10% ต่อปีจะเหลือความจุประมาณ 73% หลังจากสามปี กำหนดค่าเกณฑ์ตามตัวเลขการเสื่อมสภาพตามอายุการใช้งานนั้น
เมื่อระดับแบตเตอรี่ลดลงถึงระดับต่ำสุด เช่น 10% อุปกรณ์ควรแสดงสัญญาณเตือนแบตเตอรี่ต่ำอย่างชัดเจนทั้งทางสายตาและเสียง การตั้งค่าเปอร์เซ็นต์การแจ้งเตือนช่วยให้ผู้ใช้ทางการแพทย์สามารถปรับปริมาณแบตเตอรี่สำรองให้เหมาะสมกับขั้นตอนการทำงานของตนได้ ระบบจัดการแบตเตอรี่ (BMS) ที่มีการตรวจสอบระดับเซลล์และการประมาณสถานะการชาร์จทำให้การแปลงค่านี้มีความน่าเชื่อถือมากกว่าการวัดแรงดันไฟฟ้าเพียงอย่างเดียว ดูรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวเลือกทางสถาปัตยกรรมได้ที่ https://www.large-battery.com/bms-and-pcm/
ส่วนที่ 4: การตรวจสอบความถูกต้องของสัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อย

4.1 โปรโตคอลการทดสอบในห้องปฏิบัติการ การทดสอบด้านสิ่งแวดล้อม และการทดสอบอายุการใช้งาน
การตรวจสอบความถูกต้องเริ่มต้นที่แท่นทดสอบด้วยชุดอุปกรณ์ใหม่ จากนั้นทำการทดสอบซ้ำกับชุดอุปกรณ์ที่ใช้งานมานานแล้ว ชุดอุปกรณ์ที่เย็น และชุดอุปกรณ์ภายใต้ภาระสูงสุด ในแต่ละครั้ง ให้วัดค่าเพียงค่าเดียว คือ เวลาตั้งแต่สัญญาณเตือนดังขึ้นจนถึงอุปกรณ์หยุดทำงาน ทดสอบชุดอุปกรณ์ใหม่ที่อุณหภูมิห้องก่อนเพื่อกำหนดค่าพื้นฐาน จากนั้นใช้งานชุดอุปกรณ์จนถึงขีดจำกัดอายุการใช้งานที่กำหนดไว้ แล้วทำซ้ำ จากนั้นแช่ชุดอุปกรณ์ที่อุณหภูมิการทำงานต่ำสุดที่กำหนดไว้ แล้วทำซ้ำ จากนั้นใช้โปรไฟล์ภาระที่เลวร้ายที่สุดจากส่วนที่ 3 แล้วทำซ้ำ การทดสอบทุกครั้งจะต้องยังคงให้เวลาการทำงานทางคลินิกเต็มจำนวนหลังจากสัญญาณเตือนดังขึ้น หากค่าที่ได้ผ่านเฉพาะกรณีชุดอุปกรณ์ใหม่ที่อุ่นและมีภาระน้อย จะไม่ผ่านการตรวจสอบความถูกต้อง
Astute Labs ได้กำหนดกรอบการตรวจสอบสัญญาณเตือนภัยที่คุณต้องดำเนินการตามมาตรฐาน IEC 60601-1-8 โดยสัญญาณเตือนภัยจะต้องได้รับการจัดลำดับความสำคัญอย่างถูกต้อง ได้ยินได้ในสภาพแวดล้อมที่ต้องการ สามารถมองเห็นได้ชัดเจน ทันเวลา สามารถตรวจสอบย้อนกลับไปยังไฟล์การจัดการความเสี่ยง และใช้งานได้ในระหว่างสภาวะความผิดปกติที่เกี่ยวข้อง Intertek สรุปมาตรฐานเดียวกันนี้ไว้ในหกด้านดังนี้:
|
พื้นที่ |
ความหมายในทางปฏิบัติคืออะไร |
|---|---|
|
การจัดลำดับความสำคัญของสัญญาณเตือน |
การแยกแยะเงื่อนไขที่มีลำดับความสำคัญสูง ปานกลาง และต่ำ |
|
ลักษณะสัญญาณ |
โทนสี รูปแบบ และตัวบ่งชี้ภาพมาตรฐาน |
|
การตรวจจับ |
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสามารถมองเห็นและได้ยินสัญญาณเตือนภัยในสภาพแวดล้อมที่ต้องการ |
|
ความสามารถในการแยกแยะ |
การตั้งสัญญาณเตือนให้แตกต่างกันอย่างชัดเจน |
|
ข้อมูลการแจ้งเตือน |
การให้ความหมายและบริบทที่ชัดเจนสำหรับการกระทำของผู้ใช้ |
|
บูรณาการการบริหารความเสี่ยง |
การปรับพฤติกรรมการแจ้งเตือนให้สอดคล้องกับกระบวนการตามมาตรฐาน ISO 14971 |
บริษัท Same Sky Devices ระบุว่า มาตรฐานดังกล่าวแยกสัญญาณเตือนทางสรีรวิทยาออกจากสัญญาณเตือนทางเทคนิค และสัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยถือเป็นสัญญาณเตือนทางเทคนิค โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าสัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยของคุณแตกต่างจากสัญญาณเตือนการบำบัดและการตรวจสอบ บันทึกเวลาหน่วงจากจุดกระตุ้นจำลองไปจนถึงสัญญาณเสียงและภาพ และบันทึกเวลาหน่วงในการประมวลผลของซอฟต์แวร์เทียบกับขีดจำกัดที่คุณกำหนดไว้
4.2 การประเมินทางคลินิกและระยะเวลาตั้งแต่สัญญาณเตือนจนถึงการหยุดทำงาน
ข้อมูลจากการทดสอบในห้องปฏิบัติการไม่ได้พิสูจน์ความปลอดภัยทางคลินิก ควรนำเวลาหน่วงตั้งแต่สัญญาณเตือนจนถึงการหยุดทำงานที่ได้รับการตรวจสอบแล้วไปใช้ในสภาพแวดล้อมการใช้งานจริง และยืนยันว่าสามารถรับรู้สัญญาณเตือนได้ชัดเจนเมื่อเทียบกับเสียงรบกวนรอบข้าง Astute Labs เตือนว่าความล้มเหลวด้านความปลอดภัยที่เกี่ยวข้องกับแบตเตอรี่ที่พบบ่อยที่สุดนั้นไม่ใช่ปัญหาจากแบตเตอรี่เอง แต่เป็นสัญญาณเตือนที่ล่าช้าหรือไม่ชัดเจน ผู้ตรวจสอบต้องการความชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่อุปกรณ์ทำเมื่อแรงดันไฟฟ้าลดลง สถานะความปลอดภัยที่อุปกรณ์เข้าสู่ และผู้ใช้จะได้รับแจ้งเร็วแค่ไหน
สร้างการประเมินความเสี่ยงด้านสัญญาณเตือนภัยโดยใช้คำถามเหล่านั้นเป็นหลัก Patient Safety Solutions แนะนำให้ถามว่าอุปกรณ์ใดบ้างที่ใช้แบตเตอรี่ ความเสี่ยงต่อผู้ป่วยหากแบตเตอรี่เสียคืออะไร อุปกรณ์จะแจ้งเตือนอย่างไรเมื่อแบตเตอรี่เหลือน้อย การแจ้งเตือนนั้นเป็นแบบเสียงและภาพหรือไม่ และใครเป็นผู้ตรวจสอบสถานะแบตเตอรี่และตรวจสอบบ่อยแค่ไหน เพิ่มการวิเคราะห์โหมดความล้มเหลวและผลกระทบสำหรับเส้นทางการแจ้งเตือนรองใดๆ เช่น เพจเจอร์ที่ส่งสัญญาณเตือนไปยังเจ้าหน้าที่ Patient Safety Solutions ยังสนับสนุนให้มีโปรแกรมการจัดการแบตเตอรี่ขององค์กรที่เชื่อมโยงกับโปรแกรมความปลอดภัยด้านสัญญาณเตือนภัยด้วย
ส่วนที่ 5: การปรับกฎระเบียบให้สอดคล้องกันและการจัดการความเสี่ยง
5.1 สอดคล้องกับมาตรฐาน IEC 60601-1-8 และ ISO 14971
มาตรฐาน IEC 60601-1-8 กำหนดกฎเกณฑ์เกี่ยวกับวิธีการทำงานของสัญญาณเตือนภัย และมาตรฐาน ISO 14971 กำหนดกฎเกณฑ์สำหรับงานประเมินความเสี่ยงที่อยู่เบื้องหลังสัญญาณเตือนภัยเหล่านั้น ให้ถือว่าทั้งสองมาตรฐานนี้เป็นระบบเดียวกัน เกณฑ์การแจ้งเตือน ลำดับความสำคัญ และการออกแบบสัญญาณของคุณจะต้องเชื่อมโยงกลับไปยังอันตรายในแฟ้มความเสี่ยง แฟ้มความเสี่ยงจะต้องบันทึกความเสี่ยงที่เหลืออยู่ซึ่งคุณยอมรับไว้ด้วย
Blue Goat Cyber อธิบายถึงเมทริกซ์การตรวจสอบย้อนกลับที่เชื่อมโยงห้าองค์ประกอบตามลำดับ โดยแต่ละแถวแสดงถึงห่วงโซ่ที่สมบูรณ์ตั้งแต่ภัยคุกคามไปจนถึงหลักฐาน:
-
ภัยคุกคามหรืออันตรายที่พบระหว่างการวิเคราะห์
-
ความเสี่ยงที่มันก่อให้เกิด
-
ข้อกำหนดที่เขียนขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหานั้น
-
ระบบควบคุมถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ตรงตามข้อกำหนด
-
หลักฐานการตรวจสอบที่พิสูจน์ว่าระบบควบคุมทำงานได้อย่างถูกต้อง
อันตรายทุกอย่างในการวิเคราะห์ของคุณจำเป็นต้องมีแถวที่เชื่อมโยงกันระหว่างข้อกำหนด การควบคุม และผลการตรวจสอบ หรืออีกทางเลือกหนึ่งคือการยอมรับความเสี่ยงที่เหลืออยู่โดยชัดเจนและมีเหตุผลในแฟ้มการจัดการความเสี่ยง ใช้ระเบียบวินัยเดียวกันนี้กับสัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยของคุณ และผู้ตรวจสอบสามารถติดตามการตัดสินใจเกี่ยวกับสัญญาณเตือนใดๆ ตั้งแต่อันตรายไปจนถึงบันทึกการทดสอบได้
5.2 การตรวจสอบย้อนกลับเอกสารและการทบทวนการออกแบบ
Altium Resources ระบุสิ่งที่ผู้ตรวจสอบจะตรวจสอบในการตรวจสอบการออกแบบอุปกรณ์ทางการแพทย์ พวกเขายืนยันว่าเกณฑ์การยอมรับอนุญาตให้ประเมินความสอดคล้องภายใต้ 21 CFR 820.30(d) พวกเขายังยืนยันว่าข้อกำหนดสอดคล้องกับความต้องการของผู้ใช้และอันตราย สำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ พวกเขาตรวจสอบหลายรายการ:
-
ข้อจำกัดด้านสิ่งแวดล้อมและงบประมาณด้านพลังงานพร้อมการลดกำลังการทำงาน
-
การคืบคลานและการเว้นระยะห่าง
-
ตรรกะการแจ้งเตือนและเกณฑ์ประสิทธิภาพที่สำคัญ ซึ่งแต่ละอย่างเชื่อมโยงกับความเสี่ยงและมาตรฐาน
-
ผลลัพธ์ด้านปัจจัยมนุษย์ ตรวจสอบตามมาตรฐาน IEC 62366-1
อุปกรณ์สำหรับใช้ในบ้านยังอยู่ภายใต้ขอบเขตของมาตรฐาน IEC 60601-1-11 ด้วย ผลลัพธ์จากการตรวจสอบจะช่วยกำหนดเกณฑ์มาตรฐานของคุณ ได้แก่ ข้อกำหนดข้อมูลป้อนเข้าด้านการออกแบบที่ได้รับการอนุมัติ เมทริกซ์การตรวจสอบย้อนกลับที่ได้รับการปรับปรุง และกลยุทธ์การตรวจสอบและรับรองที่ได้รับการปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น
Seezo อธิบายว่าข้อค้นพบต่างๆ เชื่อมโยงกับองค์ประกอบการออกแบบที่ก่อให้เกิดข้อค้นพบนั้น ข้อกำหนดการควบคุมที่อยู่ระหว่างการตรวจสอบ และการตัดสินใจที่กำลังดำเนินการอย่างไร การเชื่อมโยงนี้สนับสนุนการตรวจสอบย้อนกลับของไฟล์ประวัติการออกแบบ ตั้งแต่สถาปัตยกรรมไปจนถึงภัยคุกคาม การลดผลกระทบ และการยอมรับ นอกจากนี้ยังสามารถอ้างอิงถึงแนวทางการรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ของ FDA, IEC 62304 และข้อกำหนดการควบคุมการออกแบบ ISO 13485 ได้อีกด้วย บันทึกรายการที่ยังไม่เสร็จสิ้นทุกรายการพร้อมระบุผู้รับผิดชอบและวันครบกำหนด
ค่าเผื่อเตือนภัยของคุณมาจากปัจจัยสามอย่าง ได้แก่ เวลาการทำงานที่เลวร้ายที่สุด พฤติกรรมทางเคมี และรูปแบบการโหลด จากนั้นคุณพิสูจน์ค่าเผื่อเตือนภัยนั้นโดยการทดสอบภายใต้สภาวะการเสื่อมสภาพ สภาวะเย็น และสภาวะโหลดสูงสุด ค่าเผื่อที่คุณสมมติขึ้นเป็นเพียงการคาดเดา ค่าเผื่อที่คุณทดสอบได้คือหลักฐานที่แท้จริง
ก่อนลงนามอนุมัติ โปรดตรวจสอบรายการตรวจสอบสั้นๆ ตรวจสอบเกณฑ์การแจ้งเตือนเทียบกับกรณีการใช้งานสูงสุดในสภาพเก่าและเย็น ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเวลาหยุดการแจ้งเตือนที่ได้รับการตรวจสอบแล้วครอบคลุมงานทางคลินิกทั้งหมด ตรวจสอบให้แน่ใจว่าการตัดสินใจเกี่ยวกับการแจ้งเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยทุกครั้งนั้นอ้างอิงถึงมาตรฐาน IEC 60601-1-8 และไฟล์ความเสี่ยง ISO 14971 ของคุณ
ตรวจสอบค่าเผื่ออีกครั้งทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงแพ็คแบตเตอรี่ เคมีของเซลล์ หรือเฟิร์มแวร์ของอุปกรณ์ เซลล์ใหม่หรือการอัปเดตเฟิร์มแวร์อาจเปลี่ยนแปลงเวลาการทำงานและระยะเวลาหน่วงการแจ้งเตือน เรียกใช้การตรวจสอบความถูกต้องอีกครั้งในเวลานั้น เพื่อให้ค่าเผื่อของคุณเป็นปัจจุบันอยู่เสมอ
คำถามที่พบบ่อย
คุณจะเลือกค่าเกณฑ์การแจ้งเตือนแบตเตอรี่ต่ำสำหรับชุดอุปกรณ์ทางการแพทย์ได้อย่างไร?
เริ่มต้นด้วยเวลาการทำงานทางคลินิกที่ยาวที่สุดในกรณีที่เลวร้ายที่สุด จากนั้นเพิ่มเวลาหยุดการทำงานที่ได้รับการพิสูจน์แล้วของคุณ แสดงค่าสำรองนั้นเป็นเปอร์เซ็นต์ของความจุที่ใช้งานได้ในสภาวะการใช้งานสูงสุดที่เย็นและเสื่อมสภาพแล้ว จับคู่กับจุดแรงดันไฟฟ้าหรือสถานะการชาร์จที่ควรส่งสัญญาณเตือน การแจ้งเตือนคงที่ 10% เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ไม่ใช่คำตอบที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว
เหตุใดสัญญาณเตือนแบตเตอรี่เหลือน้อยจึงดังขึ้นเร็วเกินไปในแบตเตอรี่บางรุ่น?
โหลดสูงสุดจะดึงแรงดันไฟฟ้าที่ขั้วลงก่อนที่แบตเตอรี่จะหมดจริง ๆ เครื่องกระตุ้นหัวใจที่กำลังชาร์จตัวเก็บประจุ หรือหุ่นยนต์ผ่าตัดที่กำลังขยับแขน อาจทำให้แรงดันไฟฟ้าลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ ตั้งค่าระยะเผื่อไว้สำหรับกรณีที่เลวร้ายที่สุด และกรองการลดลงของแรงดันไฟฟ้าในช่วงสั้น ๆ เพื่อให้สัญญาณเตือนแสดงพลังงานที่เหลืออยู่จริง
เคมีของเซลล์เปลี่ยนแปลงระยะเตือนภัยหรือไม่?
ใช่แล้ว กราฟการคายประจุที่ราบเรียบของ LiFePO4 ทำให้แรงดันไฟฟ้าเพียงอย่างเดียวเป็นตัวบ่งชี้ที่ไม่แม่นยำสำหรับปริมาณประจุที่เหลืออยู่ กราฟของ NMC และ LCO มีความชันมากกว่า ดังนั้นค่าเกณฑ์เดียวกันจึงสัมพันธ์กับความจุที่เหลืออยู่ต่างกันไปตามอายุการใช้งานของแบตเตอรี่ ควรใช้ช่วงค่าระดับเซลล์เป็นเพียงข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น ไม่ควรใช้เป็นค่ารับประกันของแบตเตอรี่ทั้งหมด
คุณจะตรวจสอบเวลาตั้งแต่สัญญาณเตือนจนถึงอุปกรณ์หยุดทำงานได้อย่างไร?
ทดสอบชุดอุปกรณ์ใหม่ที่อุณหภูมิห้องก่อนเพื่อกำหนดค่าพื้นฐาน จากนั้นทำซ้ำกับชุดอุปกรณ์ที่ใช้งานมานานจนถึงขีดจำกัดความจุ ชุดอุปกรณ์ที่เย็นจัดที่อุณหภูมิการทำงานต่ำสุดตามที่กำหนด และชุดอุปกรณ์ภายใต้ภาระการใช้งานที่หนักที่สุด การทดสอบทุกครั้งจะต้องยังคงสามารถทำงานได้ตามเวลาที่กำหนดสำหรับการรักษาทางคลินิกหลังจากสัญญาณเตือนดังขึ้น
มาตรฐานใดบ้างที่ควบคุมระบบเตือนภัยและไฟล์ประเมินความเสี่ยง?
มาตรฐาน IEC 60601-1-8 กำหนดลำดับความสำคัญของสัญญาณเตือน คุณลักษณะของสัญญาณ ความสามารถในการตรวจจับ และความสามารถในการแยกแยะ มาตรฐาน ISO 14971 กำหนดกรอบการทำงานด้านความเสี่ยงที่อยู่เบื้องหลังมาตรฐานเหล่านี้ อุปกรณ์สำหรับใช้ในบ้านยังครอบคลุมถึงมาตรฐาน IEC 60601-1-11 ด้วย และผลลัพธ์ด้านปัจจัยมนุษย์จะได้รับการตรวจสอบตามมาตรฐาน IEC 62366-1 ต้องติดตามการตัดสินใจเกี่ยวกับสัญญาณเตือนทุกครั้งตั้งแต่เกิดอันตรายจนถึงบันทึกการทดสอบ

